مستشرقان را فرانموده‌اند . علَّامهء مجلسى در سال 1081 ه . ق . به سفر حج رفت و مجلَّد بيست و دوم حديثنامهء بزرگ خود ، يعنى بحار الأنوار ، را در آن سفر تأليف نمود . در سال 1085 به زيارت آستان قدس رضوى رفت . تأليف دفتر يكم حيوة القلوب و شرح اربعين در اين سفر پايان يافت . سرانجام علَّامه محمّد باقر مجلسى به تاريخ بيست و هفتم ماه رمضان 1110 ه . ق . در اصفهان درگذشت . چنان كه گفته‌اند : « ماه رمضان چو بيست و هفتش كم شد تاريخ وفات باقر اعلم شد « . علَّامه محمّد باقر مجلسى را در جوار آرامجاى پدر بزرگوارش ، علَّامه محمّد تقى ، در جايى كه امروز « بقعهء مجلسى » خوانده مىشود ، به خاك سپردند . در اين بقعه ، گذشته از هر دو مجلسى ، بسيارى از بزرگان اين خاندان ، از جمله ملَّا صالح مازندرانى ( عالم بزرگ امامى و شوهر خواهر علَّامه محمّد باقر مجلسى ) به خاك رفته‌اند . مجلسى ، در كوتاه سخن ، آموزگار و مروّج بزرگ تعاليم دينى در روزگار خويش است . اگر مىنويسد ، اگر وعظ مىكند ، اگر شاگرد مىپرورد ، اگر در منصب رسمى شيخ الإسلامى جاى مىگيرد ، همواره به رسالت تعليمى - ترويجى خود ، در جايگاه يك عالم دينى ، مىانديشد . او تنها ، يك عبادت پيشهء شبزنده دار ، نيست ، بلكه در ژرفترين چالشهاى نظرى و ساحت انديشهء دينى هم به چابكى اظهار نظر مىكند ، و انديشه گرى تنها ، و منزوى و دور از اجتماع هم نيست ، بلكه در ميان مردم به سر مىبرد و مردم را به اقامهء نماز جمعه و شركت در مجالس عبادت و سوكوارى مذهبى و شبهاى احيا ترغيب مىنمايد و باورهاى اسلامى را براى ايشان گزارش مىكند و آداب دينى را به ايشان تعليم مىدهد . علَّامه سيّد نعمة الله جزائرى ( ره ) كه چهار سال در منزل علَّامهء مجلسى سكونت داشته و دستيار علمى ايشان هم بوده ، مىگويد كه در اين مدّت حتّى يك عمل مباح از علَّامهء مجلسى نديده است ؛ تا چه رسد به اين كه عمل مكروهى از آن بزرگوار سر زده باشد ؛ هر چه از آن بزرگوار سر مىزده است ، همانا مستحب يا واجب بوده و همه در مسير الهى ، با نيّتى خداگروانه ، بوده است .