فصل بيستم در روزهايى كه مسلمانان به كار مىبندند بحث مىكند مسلمانان ماه‌هاى عربى را كه نسئى نشده باشد به كار مىبندند حقيقت نسى و سبب اينكه تازيان به اين كار قيام مىكردند بيان كرديم و چهار ماه از اين شهور را حرام دانسته‌اند چنان كه خداوند فرموده است : منها اربعة حرم فلا تظلموا فيهن انفسكم و شوال و ذو القعده و دهه اول ذيحجه را شهور حج مىنامند و اين همان ايام است كه ايزد تعالى گفته : الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِي الْحَجِّ و از اين سبب اين ايام را ماه‌هاى حج گفتند كه پيش از آن جايز نيست كه حاجيان احرام ببندند و اصحاب مذاهب فقهى را در اين باب با يكديگر اختلافاتى است كه اگر بخواهيم آنها را نقل كنيم كتاب طولانى مىشود و بعلاوه فقها در كتب فقهى ذكر كرده‌اند . با آنكه ماه‌هاى حج دو ماه بيش نيست چرا قرآن شهر را جمع بسته و اشهر گفته است از اين سبب با آنكه اشهر دو ماه بيشتر نيست جمع گفته شده و حال آنكه سزاوار تثنيه است كه ده روز زايد را فراگيرد و اما ماه‌هاى عهد را كه خداوند درباره آن فرموده : « فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ » از روز اضحى تا دهم ربيع الاخر است زيرا على عليه السلام در موسم روز عيد قربان سوره برائت را خواند ، و مسلمانان را در اين ماهها روزهايى است كه مورد تعظيم