بود شخصيت متين و باوقار او موجب شد تا او به‌عنوان يكى از رهبران فعال در حزب مسلم درآيد و مورد اعتماد رهبر حزب جناح قرار گيرد و بعد از محمد على جناح مهمترين شخصيت حزب مسلم ليگ به شمار مىرفت و از شخصيت‌هايى بود كه در استقلال پاكستان نقش مهمى ايفا نمود . او تمام زندگى و هستىاش را در راه تأسيس كشور پاكستان نهاد و پس از آزادى هند اين كشور را ترك كرد و به پاكستان رفت . دولت ايران از نخستين كشورهايى بود كه پاكستان را به رسميت شناخت و با آن ارتباط نزديك برقرار نمود ، با اين كشور هم‌پيمان شد و در جنگ‌هايى كه بين هند و پاكستان رخ داد از پاكستان حمايت كرد . راجه با اطلاعاتى كه از گذشته‌ى روابط ايران با هندوستان داشت و همچنين شناختى كه از سياست‌مداران عالىمقام پاكستان داشت از اين موضع‌گيرىهاى دولت ايران رضايت چندانى نداشت و آن را به ضرر ايران مىدانست . وى معتقد بود كه سران قبايل بلوچ و همچنين علماى مذهبى كه حنفى هستند با ايران و تشيع در باطن مخالف مىباشند ولى به خاطر منافع خويش و اختلافاتى كه مقامات پاكستان و هندوستان با يكديگر دارند با ايران روابط سياسى سودجويانه برقرار مىكنند . پس از استقلال پاكستان در سال 1947 م به عراق مهاجرت كرد و در عراق اقامت گزيد . دولت هندوستان به خاطر طرفدارى از محمد على جناح و تأسيس كشور پاكستان تصميم گرفت اموال و املاك او را در هندوستان مصادره كند . اما رجال و شخصيت‌هاى سياسى هندوستان از مسلمانان و غير مسلمانان كه به وى علاقه داشتند ، از دولت هندوستان خواستند تا از ضبط و مصادره اموال او خوددارى كند . امير احمد على خان در سال 1955 م عراق را ترك كرد و به پاكستان بازگشت و در كراچى اقامت گزيد ، ولى در كارهاى سياسى دخالتى نكرد . او در