آنجا هيچ پست و مقامى را نپذيرفت و به‌عنوان يك فرد عادى در كراچى زندگانى نمود و بسيار محترم بود و شيعيان پاكستان و رهبران سياسى جماعت شيعه از افكار و انديشه‌هاى وى بهره‌مند بودند و او را يكى از رهبران بزرگ خود مىدانستند . هنگامى كه وى در پاكستان بود به دليل جنگ بين هند و پاكستان و جانب‌داريش از دولت پاكستان تمام اموال و املاك وى به تصرف دولت هند در آمد و منزل وى در لكهنو و محمودآباد و همچنين كتابخانه و حسينيه او تعطيل شد ، ولى پس از مدتى منازل و كتابخانه و حسينيه او آزاد گرديد . راجه محمودآباد پس از چندى اقامت در پاكستان ، عازم انگلستان شد و در لندن اقامت گزيد و قطعه زمينى در آنجا خريدارى كرد و يك مركز فرهنگ اسلامى در آنجا به وجود آورد . وى در اين مركز اسلامى مسجد و كتابخانه‌اى تأسيس نمود و رياست سازمان اسلامى لندن را كه اعضاى آن سفيران كشورهاى اسلامى بودند ، پذيرفت و خدمات شايان انجام داد . احمد خان هنگام اقامت در لندن روز چهاردهم رمضان سال 1393 ه . ق / 1352 ه . ش گرفتار حمله قلبى شد و در رمضان همان ماه درگذشت . پس از غسل و كفن با حضور تعدادى از رجال و شخصيت‌هاى علمى و مذهبى پاكستان از جمله مولانا سيد سبط حسن و سيد زوار حسن زيدى و دكتر رضا ، تشييع و طبق وصيتش مقرر شد كه جنازه را براى دفن به عراق حمل كنند ولى به دليل ناآرام بودن اوضاع عراق و ممنوع بودن هرگونه پرواز به عراق ، خويشاوندان ايشان تصميم گرفتند كه جنازه او را به مشهد مقدس رضوى منتقل سازند و در جوار مرقد مطهر على بن موسى الرضا عليه السّلام به خاك بسپارند . مرجع بزرگ شيعه مرحوم آيت‌الله‌العظمى سيد محمد هادى ميلانى بر جنازه وى نماز گزارد و در باغ رضوان به خاك سپرده شد . در سال 1354 ه . ش با تخريب بناهاى اطراف