پنجاه‌سالگى شروع به حفظ قرآن كردم و ظرف 4 سال آن را به پايان بردم . او همواره بر استماع قرآن و يا تلاوت و تكرار قرآن و يا تفكر و تدبر عميق در آيات آن اهتمام داشت . خودشان مىگفتند : وقتى پيش خود فكر و احساس مىكنم كه اين خداوند است كه با بشر سخن مىگويد تمام اعضاى بدنم مىخواهد از درون از هم گسيخته شود . او دلداده خداوند متعال بود هيچ شبى نبود كه در آن به تهجد و عبادت نپردازد همين‌كه اطمينان مىيافت اطرافيان به خواب رفته‌اند از جاى برمىخاست و تا هنگامه صبح به عبادت و مناجات با خدا مىپرداخت . ايشان دل‌شده و شيداى سر از پا نشناخته ائمه اطهار عليهم السلام بودند . شيدائى او با معرفت و شناخت ژرف همراه بود . عشق عميقى به مولاى متقيان امير المؤمنين على عليه السّلام داشت . به گونه‌اى كه يك‌بار در هنگام قرائت قرآن وقتى به آيه چهارم از سوره مباركه تحريم رسيد ، كه در آن عبارت « و صالح المؤمنين » به كار رفته است و در احاديث زياد و معتبر از اين آيه تعبير به مولاى متقيان امير المؤمنين على عليه السّلام شده است ، آن‌چنان فريادى از درون دل كشيد به گونه‌اى كه به حالت غشوه به روى زمين افتاد كه يكى از اطرافيان گمان مرگ او را نمود . او همواره بر حضرت سيد الشهداء امام حسين عليه السّلام مىگريست كه شبها پس از برپايى نماز شب به آرامى به سينه خود مىزد و به ياد مصائب امام حسين عليه السّلام آرام و بىصدا چشمه اشك خويش را جارى مىساخت . هر سال چندين بار و به مناسبتهايى مختلف به زيارت حضرت امام رضا عليه السّلام مىشتافت . گاه در اين مسافرتها لباس خويش را به لباس ساده و عربى مبدل مىساخت . در گوشه مسجد مجد در اتاق بسيار ساده و بىپيرايه مىزيست و در همان مسجد نيز به اقامه جماعت مىپرداخت و با وجودى كه از عمر شريفش بيش از 75 سال مىگذشت اما چون سبكبال و سحرخيز بود مانند