پرنده جسور و داراى جست‌وخيز به فعاليت و حركت و مسافرت مىپرداخت و هيچ‌گاه ابراز خستگى نمىكرد . شادابى و روح عبادت و معنويت از چهره نورانى او مىتابيد . از مريد و مرادى به شدّت بيزار بود . همين‌كه احساس مىكرد كسى اندك ارادتى به او پيدا كرده است او را به گونه‌اى از خود مىراند تا مبادا از سير الى اللّه او بكاهد . او معتقد بود كه همه ارادتها بايد در ذات اقدس بارى تعالى احضار گردند و همه بايد رو به‌سوى خدا كنند و نه غير خداوند . نگارنده در حدود سال 1347 به خاطر درمان بيمارى درد مفاصل به تهران رفته و چند هفته‌اى در منزل آن مرحوم در محله حسن‌آباد ميهمان و از نزديك شاهد فعاليتهاى علمى ، اجتماعى ، تبليغى و اخلاقى آن فقيد سعيد بودم . در مسجد مجد ( واقع در چهارراه حسن‌آباد ) به جاى پدر اقامهء نماز جماعت مىكرد . چقدر برايم جالب بود كه مىديدم ايشان بين دو نماز مىايستاد و با خواندن آيه‌اى از قرآن يا حديثى نمازگزاران را با بيانى رسا ، شيوا و اثرگذار موعظه مىكرد . در مسجد مجد اطاقى اختصاصى داشت كه كارهاى علمى خود را در آنجا دنبال مىكرد ؛ از جمله دورهء كتاب مصباح الهدى فى شرح عروة الوثقى تأليف پدر بزرگوارش را پس از بازنگرى ، تصحيح و آماده‌سازى براى چاپ تحويل چاپخانه مىداد . در حل مشكلات گوناگون مردم در حد توان مخلصانه اقدام مىكرد . در مسائل سياسى به ياد دارم روزى در خدمت ايشان و جمعى از علماى تهران به محضر مرحوم آية اللّه العظمى حاج سيد احمد خوانسارى شرفياب شديم . مرحوم آية اللّه حاج آقا ضياء پس از ايراد سخنانى دربارهء نهضت اسلامى و شخصيت امام خمينى قدّس سرّه ، اظهار داشت ما آماده‌ايم هر دستورى را كه حضرت‌عالى دربارهء ادامه و پيشرفت نهضت بدهيد حتى تهيه اعلاميه و پخش آن انجام دهيم و ديگران هم سخنانى