خفائى ميرزا حسن فرزند على طبيب طهرانى ، لسان الأطباء در طهران اقامت داشت و بيشتر اشتغالش به پزشكى ، در ادبيات ماهر و داراى انشاء نيكو و شعر خوب با تخلص « خفائى » يا « حكيم » ، لقب « لسان الأطباء » را به خود مىداد . كتابهاى « زبدة التجارب » و « شرح قصيده فخر القضاة رازى » از تأليفات وى و جنگى به سالهاى 1279 - 1311 گرد آورده است . در مطلع قطعه‌اى گويد : تا به حق روى نياز و دل‌ريش آورديم * لعل نوشينش بلب بىغم نيش آورديم خلخالى سيد ابو القاسم فرزند محمد مهدى موسوى خلخالى فاضلى است كه شعر را نيكو مىسرود . دو بيت از دو قصيده در سوگ برادرش را به سال 1313 در مجموعه‌اى نوشته بود : زخم من از پند ناصح كى شود مرهم‌پذير * زخم در دل داشتن مشكل‌تر از هر جاستى * * * رفتى خيالت ماند در دل * چنان كز كاروان آتش به منزل خلخالى سيد زكى فرزند عبد الباقى فرزند محمد زكى حسينى خلخالى از شاعران سدهء سيزدهم ، چندى در نجف اشرف اقامت داشت و از استادان دانشور حوزه بهره‌هاى علمى مىبرد ، گويا از شاگردان سيد محمد مهدى بحر العلوم نجفى بود كه ارجوزهء فقهى وى « الدرة النجفية » را به نظم ترجمه كرده است . شعرش نيكو احتمالا با تخلص « فرهنگ » و نثرش استوار مىباشد .