با اين علو مرتبه و قدر و منزلت * دارى عجب كه كور و كر و شل دهد شفا بر كائنات گر نظر از لطف افكند * گردد عقيم مادر درد و غم و عنا بيدار حاج حسين تبريزى به فارسى و عربى و تركى شعر مىسرود ، بيشتر شعرهايش عرفانى و در مدح و مراثى حضرات معصومين عليهم السلام مىباشد ، شعر عربى را سست و گاهى مغلوط مىگفت ، ديوان خود را به سال 1312 فراهم آورده است . او راست : من در آيينهء دل بس‌كه جلا مىبينم * چون نظر مىكنم عكس شما مىبينم طعنه بر من مزن اى پير كهن باده‌فروش * همچو موسى ز جبل نور خدا مىبينم گرچه موسى ز عصى جسته تقرب ز همه * وى عصى ديده و من دست خدا مىبينم كو سكندر كه دهم مژده بوى زاب حيات * معدن چشمهء حيوان بقا مىبينم با غم فردوس هم حورى و غلمان و قصور * همه در حب على نور خدا مىبينم گريه بر فرقت جنت مكن اى آدم و حوا * من كليد همه ابواب هدى مىبينم چنگ اميد بزن خاك دَرِ يار بيار * ديدهء عقل تو كور است و شفا مىبينم هركه اكسير بخواهد بود آن حب على * چار اجزاء دگرش زير كسا مىبينم گرچه ( بيدار ) نبود است در آن روز بلى * كرده بيعت به همان روز وفا مىبينم بيدل قربانعلى بيدل قزوينى اديب شاعر ، اين قصيده ملمع را با همهء سستى ، در سوگ حضرت امام حسين عليه السلام