شاعر بودن افراد نيست ، و تراشيدن افتخارات ادبى ارزش علمى نداشته و ندارد ، و اين ويژگىهاى نگارش استاد اشكورى است كه مىبينيم با وجود معرفى چند تن كه مصداق كلام ما مىباشند اشاره به سست و نااستوار بودن نظم ناظم نموده و مىنويسد گاهى ابياتى به نظم مىآورد . دوم : بسيارى از تذكره‌نويسان - چه در گذشته و چه در سدهء اخير - در بينش‌ها و اغماض‌هاى خود حب و بغض را خودآگاه يا ناخودآگاه ميزان ستايش‌هاى خويش قرار داده‌اند كه اين شايد نقصى بزرگ در آثار آنان مىباشد . استاد در آثار مكتوبشان كمتر به عناوين و تقدير و تمجيدهاى بيهوده مىپردازند و در عين حال مقام علمى افراد را پاس مىدارند فارغ از هرگونه توقع و انتظار از صاحبان انديشه و قلم ، گاهى با حسن نيت بازگوى معايب اشخاص نيز هستند كه اين عيب‌جويىهاى سالم يا نقد صحيح منطقى را ما در اين اثر گرانبها نيز مىتوانيم با كمى دقت بازيابيم و به نظرات منصفانهء ايشان احترام گذاريم . بارى ، به جرأت مىتوان ادعا نمود كه حضرت استادى در سبك نگارش از اين‌گونه لغزشهاى خودبينانه و نامنصفانه عارى است ، و اين دو مورد از امورى است كه در گفتار و نوشتار تاريخى رسوخ نموده و كمتر نويسنده‌اى را مىبينيم كه دچار اين كوته‌فكرىها نشده باشد . امورى كه از چشم‌انداز نقادان چيره‌دست بدور نيست . انگيزهء استاد اشكورى از تأليف تذكرهء « شاعران فارسىسرا » : انگيزهء اصلى حضرت استادى معرفى شاعران و اعلامى است كه گهگاه كلامى به مصداق « إن من الشعر لحكمة » سروده‌اند و در تذكره‌ها نام و نشانى ندارند و احوال آنان در منابع شعرى نيامده است . گمنامانى كه سالهاى سال است بدست فراموشى سپرده شده‌اند و اگر تلاشهاى محققينى چون معظم‌له نبود شايد نام و خاطرهء آنها كلا بدست فراموشى سپرده مىشد و براى هميشه از يادها محو مىگرديد و اين درهاى معانى در اعماق تيرهء جهل مدفون مىگشت .