دورهء دوم مجلس شوراى ملى ، در ماده 3 ، قانون محاسبات عمومى ، مصوب 21 صفر 1329 ، مطابق 2 حوت 1289 ، تقويم هجرى شمسى برجى را به عنوان مقياس رسمى در محاسبات دولتى پذيرفت . مبدأ تقويم هجرى شمسى برجى ، اول بهار سال هجرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله از مكه به مدينه طيبه ، مطابق روز جمعه 19 مارس 622 ژوليوسى است ، براى تثبيت دايمى نوروز تقويم هجرى شمسى بر نقطه اعتدال بهارى از قاعده نوروز تحويلى تقويم سلطانى استفاده مىشود ، بنابراين نوع سال آن شمسى حقيقى و شامل 365 شبانه‌روز در سال عادى و 366 شبانه‌روز در سال كبيسه است ، سال كبيسه هر چهار و گاهى هر پنج سال يك‌بار و منحصرا در دوره‌هاى 33 و 29 ساله اتفاق مىافتد ، نام ماه‌هاى حقيقى ( بروج ) اين تقويم به ترتيب همنام با 12 صورت فلكى قديمى دايرةالبروج ، يعنى حمل ، ثور ، جوزا ، سرطان ، اسد ، سنبله ، ميزان ، عقرب ، قوس ، جدى ، دلو و حوت است ، تعداد شبانه‌روز هر برج برابر با مدت مكث مركز خورشيد در همان برج مىباشد كه از 29 تا 32 شبانه‌روز در تغيير است ، تقويم هجرى شمسى برجى ، به‌جز مبدأ و نام ماهها ، شباهت زيادى به تقويم سلطانى دارد ، در واقع عبد الغفار نجم الدوله ، پس از گذشت 804 سال شمسى ، اساس كار علمى خازنى در تقويم سلطانى را دوباره احيا نمود . دورهء پنجم مجلس شوراى ملى ايران ، براساس قانون تبديل بروج به ماه‌هاى فارسى از نوروز 1304 شمسى ، مصوب 11 فروردين 1304 شمسى ، تقويمى به نام « تقويم هجرى شمسى » را به عنوان تقويم رسمى كشور پذيرفت و جايگزين تقويم هجرى شمسى برجى نمود كه هم‌اكنون تقويم رسمى ايران است .