2 . زاويهء حادّه ، بين خط مماس و محيط بيرون دايره ( زاويهء 2 ) . اين زاويه از هر زاويهء حادّه‌اى كه با دو خط مستقيم تشكيل يابد ، حادّه‌تر است . 3 . زاويهء حادّه ، بين محيط و درون محيط دايره ( زاويهء 3 در شكل ) . اين زاويه از هر زاويهء حادّه‌اى ، بزرگ‌تر است . سپس اگر چنين فرض كنيم كه قطر مزبور ( ب ، ج ) بر خلاف جهت زاويه حركت كند ( خط ، ب ، ج ) و نقطه تماس او با محيط همچنان ثابت باشد ، طفره لازم مىآيد ، و عقل بر بطلان و محال بودن طفره حكم بديهى دارد ؛ زيرا هر قدر قطر حركت كند ، بين موضع اوّل و بين موضع دوم او ( ب ، ج ) زاويه‌اى مستقيم الخطين پديد مىآيد كه چون به زاويه‌اى كه از قطر و درون محيط ( زاويهء 3 ) اضافه شود ، از قائمه بيشتر مىشود ؛ بدون اينكه به اندازهء زاويه قائمه گرديده باشد .