آن واقعهء هجرت باشد ، رايج نبوده است . دورهء دوم مجلس شوراى ملى ايران ، در مادهء 3 قانون محاسبات عمومى ، مصوب 21 صفر 1329 ، مطابق 2 حوت 1289 ، تقويم هجرى شمسى برجى را به عنوان مقياس رسمى زمان در محاسبات دولتى پذيرفت . مبدأ تقويم هجرى شمسى برجى ، اوّل بهار سال هجرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله از مكهء معظمه به مدينهء طيّبه ، مطابق روز جمعه 19 مارس 622 ژوليوسى است . براى تثبيت دايمى نوروز تقويم هجرى شمسى برجى بر نقطهء اعتدال بهارى از قاعدهء نوروز تحويلى تقويم سلطانى استفاده مىشود . بنابراين ، نوع سال آن شمسى حقيقى و شامل 365 شبانه‌روز در سال عادى و 366 شبانه‌روز در سال كبيسه است . سال كبيسه هر چهار و گاهى هر پنج سال يك‌بار و منحصرا در دوره‌هاى 33 و 29 ساله اتفاق مىافتد . نام ماه‌هاى حقيقى ( بروج ) اين تقويم به ترتيب همنام با دوازده صورت فلكى قديمى دايرةالبروج ، يعنى : حمل ، ثور ، جوزا ، سرطان ، اسد ، سنبله ، ميزان ، عقرب ، قوس ، جدى ، دلو و حوت ، است . تعداد شبانه‌روز هر برج برابر با مدت حركت مركز خورشيد در همان برج مىباشد كه از 29 تا 32 شبانه‌روز در تغيير است . تقويم هجرى شمسى برجى ، به‌جز مبدأ و نام ماه‌ها ، شباهت زيادى به تقويم سلطانى دارد . در واقع عبد الغفار نجم الدوله ، پس از گذشت 804 سال شمسى ، اساس كار علمى خازنى در تقويم سلطانى را دوباره احيا نمود . دورهء پنجم مجلس شوراى ملى ايران ، براساس قانون تبديل بروج به ماه‌هاى فارسى از نوروز 1304 شمسى ، مصوب 11 فروردين 1304 شمسى ، تقويمى به نام تقويم هجرى شمسى را به‌عنوان تقويم رسمى كشور پذيرفت و جايگزين تقويم هجرى شمسى برجى نمود كه هم‌اكنون تقويم