سخن يار ، حسين [ مسرور ] حسين سخن يار متخلّص به مسرور فرزند حاجى محمّد جواد در سال 1308 قمرى در كوپاى اصفهان متولد شد . در 8 سالگى به شهر اصفهان رفت و به تحصيل پرداخت ، مدارس قديم و جديد را طى كرد و با ادبيات فارسى و عربى آشنا شد . زبانهاى عربى و انگليسى را آموخت و سپس براى تحصيل در رشتهء پزشكى عازم تهران شد . در تهران به خدمت وزارت فرهنگ درآمد و به تدريس در دبيرستانهاى نظامى و دار الفنون و دانشسراى عالى اشتغال يافت . در جوانى وارد انجمن ادبى اصفهان شد و در آنجا با تشويق دهقان سامانى و سليمان خان ركن الملك شيرازى به سرودن شعر پرداخت . به تاريخ نيز علاقمند بود و به تاريخ معاصر و تاريخ عهد صفويه آشنايى كامل داشت . در تهران براثر مصاحبت با بهار و تشويق او ، به داستان‌نويسى علاقه‌مند شد و داستانهايى نوشت . از جمله داستان تاريخى ده نفر قزلباش را به چاپ رسانيد كه در آن ، تاريخ دورهء صفويه را به نحو شايسته‌اى بيان كرده است . اشعارش بيشتر به سبك عراقى مايل به خراسانى است و قسمتى از آنها به نام راز الهام در سال 1338 خورشيدى به چاپ رسيد . حسين مسرور در مهر ماه 1347 خورشيدى درگذشت . مجيد اوحدى يكتا در رثاى استاد حسين مسرور ( سخن يار ) چنين سروده است : اى دريغا ز رهنماى سخن * پادشاه جهان‌گشاى سخن اوستاد سخن‌سرا مسرور * پيشواى سخن خداى سخن