مايل ( 1354 - 1292 ) شيخ محمّد سلطان محمّدى ، متخلّص به « مايل » فرزند كدخدا حسين ، در سال 1292 هجرى شمسى در آران كاشان ديده به جهان گشود . در پنج‌سالگى براثر آبله ، ديدگان خود را از دست داد و نابينا گرديد . سلطان محمّدى در چهارده‌سالگى براثر قحطى در منطقه ، از زادگاهش به شهر محلّات مهاجرت كرد و در اين شهر به كسب دانش پرداخت و از محضر شيخ عبد الحسين كبير و ميرزا حسن محلّاتى دانش اندوخت و بهره‌ها برد . قريب ده سال در آن شهر بزيست و در بيست و سه‌سالگى به زادگاهش بازگشت و از رهگذر مديحه‌سرايى و مرثيه‌خوانى خاندان عصمت و طهارت عليهم السّلام معيشت كرد و چون مردى اخلاص‌پيشه بود ، شبى در عالم رؤيا مولاى خود حضرت على عليه السّلام را مىبيند . آن حضرت دستى بر سينه‌اش مىكشد و مىگويد : از اين پس خود مرثيه فرزندانم را بسراى . شيخ محمّد پس از بيدارى در خود احساس ذوق شاعرى مىكند و همان‌گاه غزلى بدين مطلع مىسرايد : تا در آيينهء دل عكس جمال يار است * غير معشوق كجا حرف دگر در كار است مايل از حافظه‌اى قوىّ برخوردار بود و غير از اشعار خود هزاران بيت شعر از ديگر شاعران در حافظه داشت و اشعارش از چاشنى عرفان نيز بهره دارد . مايل در سال 1314 با دخترى به نام بهتاج ازدواج كرد و ثمرهء اين زناشويى شش