گلشن ( 1337 - 1311 ) احمد مقدم يزدان با تخلّص گلشن فرزند شعبان از نواده‌هاى عليخان بزرگ شفتى لاهيجان در سال 1311 خورشيدى در بندر انزلى چشم به جهان گشود ، كودكى بيش نبود كه در سال 1313 به اتفاق خانواده از زادگاهش به تهران كوچيد و در اين شهر رحل اقامت افكند و ازآن‌پس كه تحصيلات دورهء ابتدائى را به پايان رسانيد به شغل خياطى پرداخت و از اين رهگذر معيشت كرد . گلشن پس از فراغت از كار روزانه به مطالعه كتاب و دواوين شعر بزرگان شعر چون سعدى و حافظ و مولانا و باباطاهر و عراقى مىپرداخت و چون از قريحهء شعر برخوردار بود از محضر استادانى چون نظام وفا و عادل خلعتبرى و على دشتى كسب فيض كرد . گلشن در زمان دولت دكتر مصدق از طرفداران و مدافعين او بود و در صنف خياط به‌عنوان سخنگوى كارگران اين صنف سخنرانى مىكرد وى درحالىكه مجرد زيست و بيش از بيست و شش بهار از عمرش نگذشته بود به علت بيمارى قلبى چشم از جهان فروبست و در امامزاده عبد اللّه تهران به خاك سپرده شد . ديوان اشعارش شامل قصيد و غزل و مثنوى و رباعى مىباشد كه تاكنون به چاپ نرسيد و نزد تنها يار و غمخوار او خواهرش بانو فاطمه مقدم يزدان موجود است .