كيوان ( 1330 ) كيوان جمالى ، فرزند ابو الحسن ، در سال 1330 هجرى شمسى ، در مأموريت پدرش در شهر نهاوند از مادر زاد . خود مىگويد : « در قصرشيرين رشد كردم . آغاز دورهء دبستانم در اسدآباد زادگاه پدرم بود . از كلاس ششم دبستان تا پايان تحصيلات دانشگاهىام در تهران سپرى شد و از سال 1357 به استخدام وزارت علوم درآمدم و كار معلّمى من در دانشگاه آغاز شد و با اين افتخار زندگى مىكنم . اشتياق معلّمى از سال دوم دبستان در من بود ، شيوهء تعليم و تربيت آن روزگار چوب و تنبيه بدنى بود و انگار روز خدا بىچوب معلّم و ناظم مدرسه شب نمىشد . گريز از درس به خاطر تنبيه و سخت‌گيرىهاى پدرم ، فضاى مدرسه مرا تبديل كرده بود به معلّمى چوب به دست ؛ و اين را از روز اوّل مدرسه ، وقتى كه از ناظم مدرسه به سفارش پدرم چوب خوردم ، ياد گرفتم و من شايد ناخواسته انتقام هزاران شاگردى را كه جرأت اعتراض نداشتند ، در سكوت سنگى پله‌هايى كه شاگردان بىاعتراض من بودند ، مىگرفتم . محيط خانه و به خصوص دورهء تحصيل برادر بزرگم در دانشكدهء ادبيّات ، مرا با ادبيّات و بزرگان ادب فارسى راغب و آشنا كرد . اغلب متون ادب فارسى را تا پايان دورهء دبيرستان مطالعه كردم و از همان زمان هم در كلاس‌هاى شبانه و سپس دورهء