صالحى ( 1306 ) محمّد صالحى ، فرزند ارباب حسين جان ، در سال 1306 هجرى شمسى در روستاى سراجهء قم ديده به جهان گشود ، خواندن و نوشتن را در مكتب ملّا قنبر و ملا على اكبر آموخت و مدّتى نيز در مدارس جديد به تحصيل پرداخت و يك‌چند هم به فراگيرى صرف و نحو نزد شيخ محمّد رضا گلپايگانى اشتغال ورزيد . صالحى از دوران كودكى به علّت شركت در مجالس روضه‌خوانى و عزادارى سيّد الشّهداء عليه السّلام و نيز مشاهدهء مراسم تعزيه‌خوانى در روستاى زادگاهش شوق نوحه‌سرايى در او پديدار شد ؛ به‌خصوص كه نياى مادرىاش سيّد على طباطبايى عقدايى ، كه بنيان‌گذار حسينيّه در همان روستا بود ، در تشويق و ترغيبش به نوحه‌خوانى سعى بليغ داشت ؛ چندان‌كه آرزومند بود كه نوه‌اش مدّاح اهل بيت عليهم السّلام شود و همين امر سبب گرديد كه قريحهء شعر در او بيدار گردد . كم‌كم به سرودن مدايح و مراثى پرداخت و حتّى در مراسم تعزيهء همان روستا در نقشى كه به او واگذار مىشد ، شركت مىكرد . صالحى يك‌چند نيز به سرودن شعر فكاهى و طنزآميز پرداخت و آثارش در روز نامه توفيق به چاپ مىرسيد . صالحى پيشه‌اش كشاورزى است ؛ يعنى به شغل آباء و اجداد خود اشتغال دارد و اين رهگذر معيشت مىكند . وى با اينكه نامش صالحى است امّا اعمال و رفتارش به