من و بىخويشى و شيداييها * خَلوت و گوشهء تنهايىها مىرَوَم غَرقِ خيالم باشَم * راضى از عشقِ مُحالم باشم مىگُريزَم زِ ديار نيرنگ * تا كه اين قومِ سَراپا از سنگ خون مَريزَند به قلبِ ريشَم * بگُذارند به حالِ خويشَم تا شَوَد قطرهء اشكم الماس * از دلِ يأس بِرويَد گُلِ ياس تا كى از قلبِ [ شكسته‌مويَم ] * [ مثنوى ] را به [ مخالف ] گويم بَعد از اين راه به [ ماهور ] بَرَم * [ نغمه ] را طرفِ [ نِشابور ] بَرَم زين [ گُشايش ] [ طَرب‌انگيز ] شَوَم * [ كُشتهء ] [ گوشهء نيريز ] شَوَم در [ نَوا ] آيَم و فَرياد زَنَم * مُطربِ پَردهء [ عُشّاق ] منم مستى از نغمهء [ شورى ] شيرين * هَمره [ زُهره و ماه و ( پَروين ) ] طَرْفِ [ دَشتى ] كشَدَم [ موسمِ گُل ] * تا زِ هَر گوشهء آن چون بلبل رَسَد آوازِ [ قَمَر ] در گوشَم * بِبَرَد [ آتشِ دل ] از هوشَم در مُرور از نَغَماتِ ديرين * [ بُردى از يادم ] و [ تنها مَنِشين ] راهىِ [ نصفِ جهان ] مىگردَم * از شَعَف [ جامه‌دَران ] مىگردم مَست و بىخويش و رَها از هَر بند * مىزَنَم بَر غَمِ دُنيا لبخند لولىِ [ نغمهء ] [ دلكش ] گردَم * [ اوج ] گيرد شَعَفَم با هَردَم جوشَد از جان و دلم شَطِّ شَراب * شعرِ چون آب و نَواىِ [ مىِ ناب ] مىشود دَر دلِ اين كاسه نبات * فَعَلاتُن ، فَعَلاتُن ، فَعَلات تا دَهَد شَرحِ پَريشانىِ دل * رازِ سَرمَستى و حيرانىِ دل گشت چون مُرغ سُخَن‌گوىِ دلم * اين‌چنين گفت زِ مُشكوىِ دلم گرچه تنها و پُر از تَشويشَم * راضى از حال و هواىِ خويشم با خيالى كه خودِ زِندگى است * مايهء شادى و سَرزِندِگى است بادهء وَصل به جام است مَرا * غم در اين بَزم حَرام است مَرا