خانم حياتبخش همواره در يادگيرى و خواندن تصنيف و ترانه و آواز و آموزش آن كوشش مىكند و پيوسته در مسير زندگى هنرمندان موسيقى و آواز و شاعران و نقاشان و خطاطان و بازيگران سينما و تئاتر قرار گرفته است . خانم شيرين در يازده‌سالگى درحالىكه رباعى خيّام اين كوزه چو من عاشق زارى بوده است را مىخواند فىالبداهه اين بيت را سرود و اضافه كرد : آن آب كه در درون آن مىبينى * اشكى است كه از چشم نگارى بوده است در نتيجه با تشويق نزديكان به سرودن شعر پرداخت و با گذشت زمان همواره در راه يادگيرى فنون مختلف شعر و موسيقى كوشيده است و در اين رهگذر از محضر استاد بزرگ شعر « شهريار » بهره گرفته است . شيرين مىگويد : « پانزده‌ساله بودم كه رديف آوازى زنده‌ياد ميرزا عبد الله را در خدمت محمود كريمى آموختم و در سالهائى كه در اصفهان بودم از محضر استاد كسائى كه آثارش از كودكى با گوشم آشنا بود بهره‌مند شدم و سالهائى كه در خرم‌آباد و كرمانشاه زندگى مىكردم موسيقى و گويش لرى ( به صورت كامل ) و كردى به صورت اجراى ترانه‌هاى كردى آموختم و همچنين از سالها پيش دوستى مرا نزد مهندس همايون خرّم استاد بزرگ موسيقى و خالق دل‌انگيزترين آهنگها برد و هم‌اكنون نيز اين راهنمائىها ادامه دارد » . خانم حياتبخش اضافه مىكند كه : « از كودكى به نقاشى علاقه داشتم در دوره دبيرستان سه سال در مدرسهء نقاشى كمال الملك از محضر استادان نقاشى و رنگ روغن و طرز ساختن بوم را آموختم و در اصفهان آموزش نقاشى رنگ روغن يكى از اشتغالات من بود و فعاليت‌هاى ديگر من در اصفهان عضويت در انجمن‌هاى ادبى كمال و انجمن ادبى حافظ و خانه هنرمندان و انجمن مشتاق و در تيرماه 1379 كه به تهران بازگشتم غير از نقاشى بقيه كلاسها را در تهران در روزهاى هفته به صورت گسترده داير كردم و كلاسهاى اصفهان را با رفتن ماهى دو بار حفظ نمودم » .