شيدا ميرزا على اكبر شيدا ، با لقب « مسرور على » از مردم شيراز بود و هم منشى صاحب ديوان . در آغاز جوانى به اتّفاق وى از زادگاهش به تهران رهسپار شد و در اين شهر رحل اقامت افكند و به خدمت صفىعلى شاه مشرّف شد و در سلك سلسلهء نعمت‌اللّهى منظوم گشت و تا پايان عمر در تهران بزيست . سرانجام در اين شهر چشم از جهان فروبست و در ابن بابويه به خاك سپرده شد . شيدا يكى از چهره‌هاى درخشان موسيقى و شعر و تصنيف ايران بشمار مىرود كه در اين رهگذر به شهرت و مقام و منزلتى و الا دست‌يافت . سه‌تار را خوب مىنواخت ، شعر را نيكو مىسرود و تصنيف را عالى مىساخت ؛ چندان‌كه تصنيف‌هاى او مورد پسند مردم قرار مىگرفت و به يك‌سخن ، شيدا را بايد يكى از پيش‌كسوتان تصنيف‌سازى در ايران بشمار آورد . دكتر معين دربارهء شيدا چنين مىنويسد : « على اكبر شيدا موسيقىدان و شاعر و تصنيف‌ساز ايرانى ، كه تصانيف او مقبول عامّه بود و عارف او را بر خود مقدّم مىدانست و از او به نيكى ياد كرده است . شيدا مردى درويش و وارسته بود ، مختصر سه‌تار مىزد و خطّ نستعليق را هم خوش مىنوشت ، آهنگ‌ها و اشعارش بسيار مطلوب و دل‌نشين است ، ولى صورتى نازيبا و قلبى پر از مهر و وفا - كه همواره به كمند عشق زيبارويان گرفتار بود - داشت .