سروش ( 1247 - 1192 ) ميرزا محمّد على خان ، متخلّص به « سروش » و ملقّب به « شمس الشّعراء » در سال 1228 قمرى ( 1192 ش ) در قريهء فروشان اصفهان قدم به عرصهء حيات گذاشت و در سال 1285 قمرى ( 1247 ش ) در پنجاه و هفت‌سالگى در تهران چشم از جهان فروبست و در قم به خاك سپرده شد . پدرش ، قنبر سدهى ، از دهقانان بود و به شغل قصّابى اشتغال داشت . سروش از همان كودكى آثار هوش و فراست در او نمايان گرديد و خواندن و نوشتن را در زادگاه خود فرا گرفت . در سال 1243 قمرى در پانزده‌سالگى به اصفهان رفت و به محضر حجّة الاسلام سيّد محمّد باقر شفتى بيدآبادى ( سيّد رشتى ) راه يافت و چون قابليّت و استعداد او را بديد ، در تعليم و تربيتش توجّه خاصّى مبذول داشت و روز به روز بر كمالاتش افزوده گشت . زيبايى صورى و كمالات معنوى راه ترقّى و پيشرفت او را باز كرد . سروش در سال 1247 قمرى از اصفهان به تهران عزيمت كرد و در زمان سلطنت محمّد شاه قاجار به تبريز رهسپار گرديد و در دستگاه وليعهد ناصر الدّين ميرزا راه يافت و پس از جلوس ناصر الدّين شاه به سلطنت به تهران آمد و در سلك شعراى دربار منظوم گشت و قصيدتى غرّا در تهنيت جلوس او گفت كه مشمول عنايت قرار گرفت و به لقب « شمس الشّعراء » مفتخر گرديد .