رياض ( 1231 - 1195 ) ميرزا جعفر ، معروف به منشى ، متخلّص به رياض ، در سال 1232 هجرى قمرى ( 1195 ش ) در همدان چشم به جهان گشود . وى از دانشمندان پرمايه و شاعران توانا و نويسندگان متبحّر و چيره‌دست و از خوشنويسان نامدار و از موسيقىشناسان گرانمايه بود و به يك‌سخن ، از مفاخر علمى و ادبى ايران در دورهء قاجاريّه بود . رياض در آغاز جوانى به تهران آمد و به تحصيل علوم ادبيّه و عربيّه پرداخت و سال‌ها در كسب علوم و فنون مختلف زحمت كشيد و صاحب فضل و كمالات شد ؛ چندان‌كه مورد توجّه و عنايت ذو الرّياستين ، سياست پيشه و اديب و شاعر همدانى ، قرار گرفت و زندگىاش رونق يافت ؛ امّا مرگ ذو الرّئاستين باعث گرديد كه زندگىاش پريشان و معاشش مختل گردد و مدّتى سرگردان براى تحصيل معاش بود ، تا اينكه در سفارتخانه‌اى به كار اشتغال ورزيد . در همين زمان ، ميرزا تقى خان امير كبير بر مسند صدارت بود ، مىخواست عريضه‌اى به خديو مصر يا شريف مكّه نويسد . چند تن از دانشمندان و نويسندگان مأمور نوشتن نامه شدند ، امّا امير هيچ‌يك از آن نامه‌ها را نپسنديد ، تا اينكه رياض را به او معرّفى كردند . امير از او خواست تا نامه‌اى تحرير كند و او نيز نامه را نوشت و مورد پسند امير قرار گرفت و همين امر موجب شد كه در دستگاه امير كبير معزّز گردد . امّا از بخت بد ، امير پس از مدّت كوتاهى معزول و مقتول شد و رياض بار ديگر به عسرت و