رفيعا ( 1350 ) قاسم رفيعا ، فرزند محمود ، در ششم بهمن‌ماه سال 1350 شمسى در روستاى طرقبه ، بيست كيلومترى مشهد مقدّس ، قدم به عالم حيات گذاشت . تحصيلات ابتدايى و متوسّطه را با دشوارى و فراز و نشيب به پايان رسانيد ، سرانجام به دانشگاه راه يافت و در رشتهء الهيّات به تحصيل پرداخت . وى در شرحى كه از زندگى خود برايم نوشته ، آن قدر ساده و صميمى حرف مىزند كه بهتر ديدم همان عباراتش را كه از ضميرى پاك و روشن حكايت مىكند ، نقل كنم . اين است آنچه كه او نوشته است : « پدرم قهوه‌چى و مادرم از سادات مكتب‌دار . چيزى ندارم از پدرم ، جز خاطراتى جسته و گريخته از ابّهت‌ها و اصالت‌ها . از اينكه دايم در ميان ترياكىها و سيگارىها چاى قسمت مىكرد و يك‌بار لب به سيگار هم نزد و آخرسر هم در يك صبح بارانى به خاك ابديت سپرديمش ، امّا ما بقىِ عمر با مادر بودم . مادرى كه مهر سيادت بر رخسارش بود و دلهرهء دايمى از اينكه نيازاريمش . دوران تحصيل تا دانشكده را در اوج فراز و نشيب پشت سر گذاشتم . چند سال ترك تحصيل كردم و باز دوباره در اوّل مهر سالى دوباره هواى مدرسه به سرم زد و همان روزها بود كه دايم با خودم حرف مىزدم و دست آخر حرف‌هاى خلوتم را به جمع بخشيدند و آن‌ها اسمش را شعر گذاشتند و خودشان بارها به من گفتند كه حرف‌هايت شعر است . امّا من هنوز در طرقبه زندگى