رضائى ( 1307 ) سيد عبد الحسين رضائى فرزند حاج ميرزا محمّد در سال 1307 هجرى شمسى در يكى از روستاهاى نيشابور بنام كفكى ديده به جهان گشود و در آنجا نشو و نما يافت در هفت‌سالگى به مدرسه رفت و دورهء دبستان را به پايان رسانيد و چند سالى در نيشابور در مدرسهء علوم دينى گلشن آن شهر به تحصيل صرف و نحو و مقدّمات علوم دينى پرداخت و در سال 1328 براى ادامهء تحصيل به مشهد مقدس عزيمت كرد و از محضر استاد بزرگوار شيخ محمد تقى معروف به اديب ثانى نيشابورى به كسب ادبيّات و دانش پرداخت و بهره كامل برد و فقه و اصول را از بعضى اساتيد استفاده كرد و مقدمات معقول را از مدرسين اهل‌فن آموخت و پس از تكميل و اتمام دوره سطح ، چند دوره به درس خارج آيت‌اللّه ميلانى حضور يافت و از محضر او بهره‌مند شد و در حال حاضر در مشهد سكونت دارد و به وعظ تبليغ دينى اشتغال دارد . رضائى در شعر از قريحهء روشن و نيرومندى برخورداراست و اشعارش بيشتر در زمينهء مدح و منقبت دودمان آل على عليه السّلام اختصاص دارد . در انتظار دوست افتاده بسر باز ، هواى دگر امشب * از شوق نخوابم به خدا تا سحر امشب آن‌قدر خودم مى ز كف ساقى مجلس * كافتم بكنارى و ز خود بىخبر امشب