آشنا ( 1362 - 1285 ) عبد اللّه صالحى شاعر آزاده‌ى دردها و رنجها در سال 1285 هجرى شمسى در سمنان پا به عرصه حيات گذاشت ، تحصيلات مقدماتى را در زادگاه خود به پايان رسانيد ، ازآن‌پس رهسپار تهران شد و در اين شهر اقامت گزيد و به استخدام وزارت كشاورزى درآمد و پس از ساليان دراز خدمت صادقانه سرانجام بازنشسته گرديد و در سال 1362 چشم از جهان فروبست . « نوح » شاعر گرانمايه و مردمى درباره همشهرى خود چنين مىنويسد : « صالحى براى ما نمونه‌اى است از آزادگى و عشق و صفا . او در اشعارش با آنكه دامن يارومى را رها نمىكند ، ولى هرگز رنجى كه در گذشته كشيده ، فراموش نكرده است . شور آزادگى و تجدّدطلبى براى ساختن يك ايران آزاد و مستقل در اشعار او به چشم مىخورد . او هرگز طبقه‌اى را كه از ميان آنها برخاسته فراموش نمىكند . منظومه‌اى به نام « كاوهء آهنگر » ولى با لباس و زبان زمان ساخته كه خيلى مورد استقبال واقع شده و چندى پس از انتشار ناياب گرديد . » مشفق شاعر توانا و نامور دربارهء صالحى بدين‌گونه اظهارنظر مىكند : « زبان صالحى زبان مردمى است كه از ميان آنان برخاسته و زبان گوياى دردهاى زندگى است كه در محروميّت و نابرابرى رنج مىبرند . اشعار صالحى انعكاس فرياد در گلو شكستهء بيداد ديدگان اجتماع است . آثار او بااين‌كه بيشتر در قالب غزلهاى بىپيرايه و