يحيى ( 1318 - 1241 ) حاج ميرزا يحيى دولت‌آبادى ، فرزند هادى ، در سال 1241 هجرى شمسى در قريهء دولت‌آباد اصفهان از مادر زاد . پس از فراگرفتن علوم ادبيه و نقليه در اصفهان ، در هيجده‌سالگى رهسپار تهران گرديد و به تكميل ادبيات و تحصيل فلسفه پرداخت . ازآن‌پس سفرهايى به عراق و مصر و حجاز كرد و چند سالى به سير و سياحت پرداخت ، سپس به ايران بازگشت . حاج ميرزا يحيى دولت‌آبادى در انقلاب مشروطيت ايران در سلك آزادىخواهان درآمد و به پيشرفت مشروطيت كمكهاى مؤثرى كرد و پس از بمباران مجلس به اسلامبول تبعيد شد و هنگامى كه محمد على شاه از سلطنت خلع گرديد به ايران بازگشت و در دورهء دوم مجلس شوراى ملى به نمايندگى مجلس انتخاب شد . دولت‌آبادى در سال 1275 شمسى به امور فرهنگى اشتغال ورزيد و در ايجاد مدارس جديد خدمات شايانى انجام داد و در پيشرفت فرهنگ كشور نقش مؤثرى ايفا نمود و در سال 1291 شمسى به نمايندگى ايران در كنگرهء بين المللى نژادى به انگلستان عزيمت كرد و مدت سه سال در اروپا به تكميل زبان فرانسه و انگليسى پرداخت و در مراجعت به ايران به خدمات فرهنگى خود ادامه داد . در سال 1303 شمسى به نمايندگى مجلس از اصفهان انتخاب گرديد و پس از دو سال دورهء وكالت به سرپرستى محصلين ايرانى در بلژيك منصوب شد و سرانجام در سال 1318 شمسى براثر سكته قلبى بدرود حيات گفت . از آثار اوست : 1 - حيات يحيى در سه مجلد ( خاطرات و سفرنامه ) ، 2 - زندگى على بن ابى طالب ( ع ) ، 3 - ارديبهشت ، 4 - نهال ادب ، 5 - داستان عشقى شهريار ، 6 - تربيت اراده ، 7 - كنگرهء نژادى ، 8 - شرح حال امير كبير .