وفايى ( 1297 ) حسين وفايى ، فرزند مرحوم غلامعلى خان ، در سال 1297 هجرى شمسى در خلجستان قم قدم به عرصهء هستى نهاد . تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در قم و تهران به پايان رسانيد و در رشتهء ادبى ديپلم گرفت و چندى نيز به تحصيل علوم قديمه پرداخت . وفايى در سال 1314 شمسى به استخدام وزارت كشور درآمد و در ادارهء ثبت‌احوال تهران به خدمت مشغول گرديد و در ضمن مأموريتهايى به شهرهاى اراك و اصفهان و قم يافت و چندين سال در اين شهرها به خدمت اشتغال ورزيد و چون در كار ادارى تجربهء كافى و حسن سلوك داشت بيش از سى و چهار سال انجام‌وظيفه كرد . سرانجام در سال 1348 بازنشسته گرديد و در تهران سكونت اختيار كرد . وفايى از شعراى خوش‌ذوق و پرشور و خوش‌مشربى است كه در سرودن انواع شعر توانايى دارد ، اما طبعش بيشتر به غزلسرايى مايل است و غزل را نيز خوب و دلنشين مىسرايد و در حال حاضر در چند انجمن ادبى تهران شركت مىكند و آثارش نيز كم‌وبيش در برخى از مطبوعات به چشم مىخورد . شرم تو بىوفا شدى امّا وفاى من باقيست * بهار رفت و طراوت در اين چمن باقيست ز شرم شكوه ندارم به لب ، ولى درياب * كه در نگاه غم‌آلوده‌ام سخن باقيست مگر چو باد بهار از چمن گذر كردى * كه عطر زلف تو در برگ ياسمن باقيست به ميزبانى غمهاى تازه سرگرميم * اگرچه ساغر ما را مى كهن باقيست در انتظار تو جانم به لب رسيد و هنوز * به شوق ديدنت اين نيمه جان به تن باقيست