ناصر ( 1299 ) ناصر دولت‌آبادى ، فرزند نصرت اللّه ، كه تخلص شعرى را از نام خود برگزيده است ، در سال 1299 هجرى شمسى در اصفهان از مادر زاد . دوران كودكى و نوجوانى را در آن شهر گذرانيد و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را به پايان رسانيد و در سال 1315 براى ادامهء تحصيل راهى تهران شد و در اين شهر اقامت گزيد و به دانشكدهء حقوق راه يافت و در رشتهء قضايى به تحصيل پرداخت و در سال 1327 به اخذ ليسانس توفيق يافت و در همان سال به خدمات قضايى اشتغال ورزيد و به اصفهان مأموريت يافت و تا تابستان در آنجا به سر برد . آنگاه به تهران منتقل شد و در سمتهاى مستشار دادگاه استيناف و رياست شعبهء ديوان كشور خدمت كرد و سرانجام بازنشسته گرديد . دولت‌آبادى از هنگامى كه در دبيرستان تحصيل مىكرد به سرودن شعر پرداخت و در سال 1318 مجموعه‌اى از اشعار خود را به نام آرمان مادر ، طبع و منتشر ساخت و نيز به همت او كتاب حيات يحيى ، تأليف حاج ميرزا يحيى دولت‌آبادى را در چهار مجلد به چاپ رسيد . ناصر از شعرايى است كه خوب شعر مىسرايد و در انواع شعر طبع‌آزمايى كرده و از عهده آن به خوبى برآمده است و روانى و شيوايى و مضمون خوب از خصوصيات شعر او مىباشد . خزان دل كسى كه ديده بدان ديدگان زيبا داشت * دگر چگونه تواند دل شكيبا داشت كنند سرزنشم خلقى و نمىدانند * كه جان به جاى دل ار مىسپردمت جا داشت