ناصر ( 1356 - 1274 ) مرحوم محمد حسين ناصر ترك ، متخلص به ناصر ، فرزند مرحوم ميرزا عباس ، نوادهء مرحوم ميرزا على اكبر ترك ، از دودمان جوان‌شيرى و از مهاجران قفقاز بوده است . ناصر در سال 1274 هجرى شمسى در شهر يزد ( دار العبادة ) قدم به عرصهء هستى نهاد و در همان شهر به كسب دانش پرداخت و علوم فارسى و عربى را در مدارس قديمه از افاضل آن ديار فراگرفت و از كودكى به نظم شعر پرداخت و قريحهء روشن و تابناكش او را در نظم شعر رهنمون گرديد . ناصر در آغاز جوانى كه هنوز بيش از بيست بهار از عمرش نگذشته بود ، به علت نامعلومى ناگهان از نعمت بينايى محروم گرديد . ناصر يكى از شعراى نامور و تواناى يزد و داراى حافظه‌اى قوى و نيرومند بود ؛ چندانكه قصايد بلند و طولانى خود را كه به رشتهء نظم مىكشيد بدون آنكه آن را در جايى ثبت كند به خاطر مىسپرد و موقع خواندن به مدد حافظه از آن استفاده مىكرد ، ازاين‌روى اغلب اشعار خود را در حافظه داشت . ديوان اشعارش متجاوز از پنج هزار بيت مشتمل بر قصيده و غزل و مسمط و رباعى و مثنوى مىباشد كه تاكنون طبع و نشر نگرديده است و انجمن ادبى يزد كه سالها به رياست علامه مفضال آيت‌اللّه حاج شيخ محمود فرساد داير مىگرديد با همت او تشكيل مىشد . ناصر شاعرى خوش‌مشرب و دوست‌داشتنى ، و در ميان مردم يزد از محبوبيت خاصى برخوردار بود و در سال 1328 شمسى امتياز روزنامه‌اى به نام " ناصر " را گرفت و سالها به نشر آن پرداخت و سرانجام در سال 1356 بدرود حيات گفت . اشعار زير چند نمونه از نظم اوست :