نوا ( 1297 ) احمد على عبداللّهى نگار ، متخلص به نوا ، فرزند عباس ، در سال 1297 هجرى شمسى در شهر سيرجان تولد يافت ، تحصيلات خود را تا فوق ديپلم به‌پاى برد و يك‌چند به تحصيل علوم قديمه پرداخت و در سالهاى 1318 و 1319 موقع جنگ جهانى دوم در گردان سوار لشكر كرمان خدمت نظام را به پايان رسانيد . ازآن‌پس در كلاس اختصاصى ثبت‌اسناد نام‌نويسى كرد و دورهء كلاس مذكور را گذراند ، آنگاه به استخدام ادارهء ثبت‌اسناد درآمد و در شهر خود سيرجان مشغول خدمت گرديد . نوا دربارهء آغاز شاعرى خود چنين مىنويسد : « در همان اوان نوجوانى به سرودن شعر علاقه‌مند بودم . در سيرجان از اساتيد فن ، مرتضى قلى خان ستوده‌نيا و حاج شيخ عبد المحسن و اخوى او شيخ محمود محسنى استفاضه نمودم و از على اكبر سعيدى سيرجانى و دكتر ناظرزاده كرمانى و همايون تجربه كار كسب فيض كردم . » عبداللّهى نگار در سال 1326 به شهر قم انتقال يافت و در ادارهء ثبت اين شهر مشغول انجام‌وظيفه گرديد و در ايام تعطيل به محافل ادبى تهران مىرفت و از محضر اساتيد شعر و ادب بهره مىگرفت و در قم نيز در انجمن ادبى آن شركت نمود . وى در ميان شعراى معاصر ايران به اشعار رهى معيرى و دكتر حميدى شيرازى و معينى كرمانشاهى و رياضى يزدى و دكتر مظاهر مصفا ابراز علاقه مىكند و از آنها لذت مىبرد . راز پنهان اى خوش آن‌وقت كه در ميكده مأوا كردم * بر رخ ساقى ميخانه تماشا كردم روى زيباى ورا ديدم و از وى به نياز * جامى از بادهء گلرنگ تمنّا كردم