مدرّس ( 1309 - 1217 ) ميرزا يحيى مدرس اصفهانى ، معروف به بيدآبادى ، فرزند محمد اسماعيل ، در سال 1254 هجرى قمرى در كربلا قدم به عرصهء هستى نهاد ، علوم مقدماتى را در بين النهرين فرا گرفت . مدرس در شانزده‌سالگى به اتفاق پدر و خانواده خود به اصفهان كوچيد و در اين شهر رحل اقامت افكند و به تكميل دانش پرداخت و در علوم عقليه و نقليه و ادبيه و رياضيات و هيئت و نجوم و علوم غربيه تبحر يافت و بارع گرديد ، آنگاه به تدريس در رشته‌هاى علمى و ادبى پرداخت . مدرس علاوه بر مقام علمى ، شاعرى توانا بود و در فنون شعر و ادب تبحر و استادى داشت و چيزى كه مورد اعجاب حاضران در مجلس درس استادش گرديد ترجمت فارسى بدل غلط ( حبيبى قمر بل شمس ) بود كه بدين روش به بديهه‌گويى سرود : تشبيه رخت به ماه كردم * شمسى و من اشتباه كردم ديوان مدرس متجاوز از پانزده هزار بيت شامل مدايح و مراثى حضرت محمد ( ص ) و ائمهء اطهار عليهم السلام كه در سال 1356 شمسى وسيلهء كتابفروشى اسلاميهء تهران طبع و نشر شد . بارى مدرس در هفتم ذي قعدة الحرام سال 1349 هجرى قمرى در سن نود و پنج‌سالگى بدرود حيات گفت . بهاريه بلبل چه نكيسا زده تا نغمهء نوروز * آراسته جشنى ز طرب خسرو نوروز شيرين من اى زلف تو آورد شب و روز * تلخ است چه فرهاد مرا كام به نوروز