گلمرادى ( 1317 ) شيرينعلى گلمرادى ، فرزند اسماعيل ، در سال 1317 هجرى شمسى در شهر خلخال ديده به جهان گشود . تحصيلات ابتدايى و متوسطه را تا سال دوم دبيرستان در همان زادگاهش به انجام رسانيد ، ازآن‌پس به استخدام ژاندارمرى درآمد و تا سال 1365 در ژاندارمرى به خدمت اشتغال داشت و سرانجام بازنشسته گرديد . گلمرادى از آغاز جوانى به شعر و شاعرى پرداخت و از سال 1339 آثارش در بعضى از مجله‌ها و روزنامه‌ها منتشر مىشد . وى مىگويد : « به علت گرفتاريها كمتر در انجمنهاى ادبى شركت مىكردم ، امّا در حدود استعداد خود از دانشگاه فضيلت مردان بزرگ سرزمين خود چون خاقانى و نظامى و حافظ بهره‌مند شده و از مطالعهء آثارشان كسب فيض كرده‌ام و از ميان شاعران معاصر آثار مشفق كاشانى و محمد على بهمنى و مهرداد اوستا و رهى معيرى و اخوان ثالث و سهراب سپهرى را مىپسندم و به آن علاقه دارم . » گلمرادى از انواع شعر تنها به سرودن غزل علاقهء بيشتر نشان داده است و مجموعهء شعرى به نام " دهستانى " وسيلهء حوزهء هنرى سازمان تبليغات اسلامى از وى طبع و نشر شده است . . . . امّا نيستم مىتوانم با تو باشم ، با تو ، امّا نيستم * با زبان بىزبان ، با تو هم‌آوا نيستم سنگ كورم ، بىتكاپو ، همنشين نعش مرگ * سايهء جنبان يك پرواز ، حتّى نيستم تن ز ميدان مىبرم تا سرپناه عافيت * پيش شمشير بلا آماده ، حاشا نيستم در مصاف سنگها در فصل آغاز تگرگ * مثل كوه شانه‌هاى تو شكيبا نيستم