گلشن ( 1316 - 1257 ) عبد الوهاب ايران‌پور ، متخلص به گلشن ، فرزند حاج محمد حسين ، در سال 1296 هجرى قمرى در اردكان يزد به دنيا پا نهاد . هشت‌ساله بود كه به اتفاق پدر از زادگاهش به اصفهان كوچيد و در اين شهر رحل اقامت افكند و در همين شهر به تحصيل دانش پرداخت و از محضر استادان شعر و ادب كسب فيض كرد و مدتى نيز نزد ميرزا عبد الرحيم افسر ، خطاط و شاعر ، به تعليم خط و خوشنويسى پرداخت و چون داراى ذوق و قريحه شعر بود پدرش او را به نظم كتاب انوار سهيلى ترغيب كرد و او نيز كتاب را در مدت بيست پنج سال به نظم در آورد . گلشن مدت كوتاهى در دستگاه ظل السلطان خدمت كرد ، ازآن‌پس در ادارهء اوقاف اصفهان به خدمت اشتغال ورزيد و به يزد و كرمان نيز مأموريت يافت و يك‌چند در ادارهء راه و ثبت‌اسناد مشغول خدمت بود و در سال 1338 قمرى روزنامهء اختر مسعود را تأسيس و به نشر آن پرداخت و تا سال 1349 قمرى نشر آن ادامه يافت . گلشن از شعراى توانا و نامور عصر خويش بود و با دهقان و عمان سامانى رفيق و جليس بود و در انجمن ادبى دانشكده كه عباس شيدا آن را اداره مىكرد ، حضور مىيافت . منتخبى از ديوان او در هندوستان به‌وسيله دينشاه ايرانى و با معيت عبد الحسين سپنتا طبع گرديد . آثار ديگر او عبارت است از : عقل و جنون ، دلكش و پريوش ، آلمان‌نامه ، مشروطه‌نامه ، بهرام‌نامه ، و نخجيرنامه ، كه به چاپ رسيده است و آثار منظوم او به شصت هزار بيت مىرسد . گلشن در اواخر عمر به مرض تنگى نفس ( آسم ) دچار بود و از اين درد بسيار رنج مىبرد . سرانجام در چهاردهم مرداد ماه 1316 شمسى برابر 1356 قمرى چشم از جهان