صديقى ( 1289 ) رضا صديقى نخجوانى ، فرزند محمد صادق ، در سال 1289 هجرى شمسى در تبريز ديده به جهان گشود ، تحصيلات مقدماتى را در مكاتيب زمان به‌پاى برد ، آنگاه در رشتهء علوم ادبيه و عربيه در مدرسهء طالبيهء زادگاه خود به تحصيل پرداخت ، اساتيدش در صرف و نحو و منطق ، ميرزا على اكبر قارى و شيخ على اكبر اهرى ، و در فقه و تفسير آقا ميرزا رضى تبريزى بود . ازآن‌پس به امر كسب و تجارت پرداخت و در غائلهء آذربايجان سرمايه‌اش از ميان رفت ، ناگزير به آبادان مهاجرت كرد و بار ديگر به كسب و كار مشغول گرديد و در اثر جنگ تحميلى به تهران عزيمت كرد و به تجارت فرش پرداخت . صديقى از آغاز جوانى به حفظ اشعار و مطالعهء دواوين شاعران دلبستگى داشت و به اقتضاى ذوق فطرى به سرودن اشعار اخلاقى پرداخت و آثارش در روزنامه‌هاى شاهين ، سهند ، كانون شعرا ، توفيق ، و مجله‌هاى نمكدان ، مهر ، پيمان ، و مسلمين به چاپ رسيد . صديقى نخجوانى از طرف پدر نسبش به حكيم لعلى شاعر معروف مىپيوندد ، از اين روى در مقطع يكى از غزلياتش گويد : ز گنج نخجوان « لعلى » چو گم شد * « صديقى » جاى لعلى را گرفته صديقى در سالهاى اول انتشار مجله پيمان از طرفداران جدى سيد احمد كسروى بود و ازآن‌پس از هواخواهى او دست كشيد و به مبارزه عليه پيمان پرداخت . از آثار مطبوع او كتاب " خيام پندارى " و " صد و يك ترانه " و رساله‌اى تحت عنوان " اسلام در نظر دانشمندان غرب " كه ضميمه كتاب الهيئة و الاسلام به چاپ رسيد . اشعار زير چند نمونه از نظم اوست :