داشت . وى در زبان عربى و علوم معقول استاد بود . نوشته‌هاى بعد از وفاتش حاكى از آن است كه منور حسين عالم فقه و اصول بوده و در علم طب نيز يد طولا داشته است . وى در بخشهاى مختلف كشور خدمات مردمى و دينى انجام داد و در اواخر عمرش به پتياله رفت و در همان جا در سن شصت‌سالگى در 25 ژوئن 1941 م به ديار باقى شتافت . مهربان على سيتاپورى 1225 ه ق / 1810 م 1295 ه ق / 1878 م مولانا سيد مهربان على بن سيد محمد حسن فردى با استعداد و در عين حال بسيار عابد بود و از استادان راجه امير حسن خان محمودآباد ( 1859 م ) به شمار مىرفت و هنگامى كه راجه براى مدتى از لكنهو به بنارس تبعيد شده بود وى پيرى و كهولت را بهانه كرد و برادر جوانترش مولانا امتياز على را همراه راجه فرستاد و خود در خانه نشست . مولانا مهربان على سرانجام در سال 1295 ه ق درگذشت . ميرزا جان ، عظيم‌آبادى 1340 ه ق / 1902 م ميرزا جان از شاگردان مولوى سيد آغا محمد عظيم‌آبادى به شمار مىرفت . وى در تدريس قطبى ، ميبدى ، ملا جلال ، شرائع الاسلام ، مختصر النافع ، شرح باب حادى عشر و معالم الاصول مهارت داشت و در عين حال در مرشدآباد به سمت ذاكرى با حقوق شصت روپيه در سال استخدام بود . وقار و قناعت و پرهيزگارى به ويژه پايبند بودن به نماز و روزه از خصوصيات او به شمار مىرفت و حتى براى درگذشتگان نماز قضا مىخواند و از كاهلى و ترك نماز نفرت داشت و با صداى خوش در ماه رمضان به قرائت قرآن مىپرداخت ، به‌طورى كه شيعه و سنى بدقت استماع مىكردند . وى به عليين مكان سيد حسين اعتقاد داشت و از او تقليد مىكرد ، سرانجام در سن هفتادسالگى در عظيم‌آباد درگذشت . مير عالم ر . ك : ابو القاسم تسترى .