در سال 1332 ه ق به وطن خود بازگشت و در مدرسهء ناظميه و واعظين به تدريس پرداخت . وفات وى در لكنهو در 29 ذىقعده سال 1355 ه ق اتفاق افتاد و در قسمت بيرون حسينيه سيد تقى ( خارج از مسجد ) به خاك سپرده شد . مولانا على نقى در كتاب خود « علماى شيعهء هند » تاريخ ولادت او را 28 صفر 1299 ه ق و وفات او را در اول ذىالحجّه سال 1355 ه ق نوشته است . تأليفات او عبارتند از : 1 - التجزى فى الاجتهاد 2 - البرق الوميض فى منجزات المريض 3 - حاشيهء كفاية الاصول . فرزندان او عبارتند از : 1 - سيد على نقى علىگره 2 - سيد مرتضى ( لكنهو ) 3 - مولانا سيد كاظم ( تهران ) 4 - مولانا سيد باقر ( مقيم قم ) 5 - سيد عبد الحسين . ابو الحسن بن مهدى ، سيد 1314 ه ق / 1897 م مولانا سيد ابو الحسن بن سيد مهدى از اهالى لكنهو بود . نسخه‌اى از كشكول وى را دارم كه شامل احاديث ، لغات و صرف و نحو است و به خط بسيار عالى است . از صفحهء 12 الف ، نامه‌هاى عربى شروع شده است . نامهء اول به نام مهتاب حسين و ذكر سكونت او در لاهور ، در منزل نواب ناصر عليخان است . تاريخ‌نامه غره جمادى الثانى سال 1314 ه ق است . نامهء دوم به نام مولانا آفتاب حسين مورخه 18 جمادى الثانى سال 1314 ه ق است . نامهء سوّم مورخه 19 جمادى الاولى سال 1314 ه ق و بدون نقطه و نام دريافت‌كننده است . نامه‌ها به نظم و نثر عربى است و كمال علم و ادب نويسنده را ثابت مىكند . مولانا ابو الحسن در لكنهو زندگى مىكرد و عالم و فاضلى محترم بود . ابو الحسن بن سيد نقى كشميرى 1262 ه ق / 1846 م 1342 ه ق / 1924 م سيد نقى به درگاه پروردگار نذر كرده بود چنانچه خداوند به او فرزند ذكورى مرحمت كند ، او را براى زيارت به كربلا ببرد . ابو الحسن ، در سال 1262 ه ق متولد شد و چون به هفت‌سالگى