ابو الحسن ( ميرن ) 1280 ه ق / 1863 م 1340 ه ق / 1922 م سيد ابو الحسن فرزند مولوى نياز حسن برستى حيدرآبادى حدود سال 1280 ه ق در حيدرآباد دكن ، به دنيا آمد . بعد از پايان آموزشهاى ابتدايى و يادگيرى صرف و نحو و منطق در محضر مولوى سيد اكابر حسين زيدپورى ، در سال 1299 ه ق به لكنهو رفت اما به زودى بازگشت و در موطن خود در محضر حسام الاسلام نثار حسين و پدر خود به دروس معقول و منقول پرداخت ، آنگاه به عراق رفت و پس از تحصيلات عالى و اخذ اجازات از آقاى شيخ محمد حسن مامقانى و آقاى شهرستانى به وطن خود بازگشت . مردم حيدرآباد از خدمات شايستهء او در راه تبليغ دين قدردانى كردند ، چرا كه او نمونهء ايثار و اخلاق بود و سخنرانيهايش تأثير و جاذبهء خاصى داشت و به همين خاطر به آفريقا سفر كرد و مدتى در آنجا بود . در ترميم و تعمير مسجد پدرى خود در حيدرآباد ، كوشيد و در اعتلاى تبليغات دين سعى بليغ مبذول داشت . از تصانيف او مىتوان مخزن طهارت ، تقريب الشرع مع اجازات ، ( چاپ 1313 ه ق ) را نام برد . ابو الحسن ( منن ) 1298 ه ق / 1881 م 1355 ه ق / 1937 م ابو الحسن فرزند شمس العلماء سيد محمّد ابراهيم بود و در 28 صفر سال 1298 ه ق در بمبئى تولد يافت . در آن هنگام پدرش براى زيارت حج عازم سفر بود و در سفر دوم نيز ابو الحسن كه هفت‌ساله بود به همراه پدر به زيارت رفت ( 1305 ه ق ) . فقيه زمان مولانا ابو الحسن فردى باهوش و خوش‌حافظه ، خوش‌اخلاق ، قانع و در عين حال زحمتكش بود . مراتب علمى او مورد تأييد همگان قرار گرفت و از مهارت خود در فقه و اصول شهرت عجيبى به دست آورد . استاد العلماء سيد سبط حسين ، بحر العلوم علن ، قدوة العلماء آقا حسن ( در لكنهو ) از استادان او به شمار مىرفتند . علاوه بر آن ، در سال 1327 ه ق كه به عراق رفت ، از محضر استادانى بزرگ مانند شيخ الاسلام شيخ فتح اللّه اصفهانى ، آية اللّه شيخ على گنابادى ، آية اللّه العظمى سيد ابو الحسن اصفهانى و آية اللّه مصطفى كاشف الغطاء استفاده كرد .