اين ترتيب ، شهرت و فضيلت وى بالا رفت . در آن زمان حافظ در نزديكى خانهء من در غازى مندى زندگى مىكرد و من او را از نزديك ديده بودم . نواب رضا عليخان رامپور براى تفسير قرآن مجيد هيئتى را تشكيل داد و حافظ به عنوان ركن اساسى آن هيئت به رامپور رفت و ازآنجا به لاهور آمد و در خيابان نسبت سكونت گزيد . شيعيان به علت جدا شدن از مدارس و مراكز علمى ، دچار اختلال شدند . حافظ در مسايل حقوق شيعه به دفاع برخاست و در سال 1948 م ادارهء تحفظ حقوق شيعه را تأسيس كرد و تا مدتى باعث دلگرمى شيعيان بود . در سال 1956 م شهزاده معظم جاه براى دههء محرم او را به حيدرآباد دعوت كرد ، وى پس از پنج سخنرانى مؤثر به لاهور برگشت . مهمترين خدمات مرحوم حافظ ، احياء و تأسيس انجمن وظيفهء سادات و مؤمنين در پاكستان است . وى براى تأسيس اين اداره كوششها فوق‌العاده كرد و آن را استحكام دائمى بخشيد . حافظ براى صحت تلاوت و حفظ قرآن مجيد ، مدرسه‌اى تأسيس كرد كه به حمد اللّه تاكنون باقى است . در سال 1963 م بعضى از افراد جاه‌طلب عليه حافظ تظاهراتى بر پا كردند اما او با صبر و تحمل در مقابل تمام مصائب ايستادگى كرد . در ماه آوريل 1964 م به قصد حج عازم كراچى شد اما در آنجا به اختلالات روحى دچار گشت ، به‌طورى كه ديگر نتوانست سلامت خود را بازيابد . بيمارى وى تمام مسلمانان پاكستان را ناراحت كرده بود به‌طورى كه براى سلامتى او دعا مىكردند . تا اينكه بالاخره در سال 1966 م به آرزوى ديرينهء خود كه زيارت حج و عتبات عاليه بود توفيق يافت ، در بحرين از او استقبال كردند و مفتى فلسطين به ملاقات وى آمد ، همچنين در نجف اشرف مورد شفقت آية اللّه محسن حكيم ( درگذشته به سال 1390 ه ق ) قرار گرفت و آن بزرگوار براى معالجه و درمان بيمارى او اقدام كرد تا آنجا كه توانست مناسك حج را شخصا بجا آورد و در هنگام زيارت مدينهء منوره از سلامت كافى برخوردار باشد . ولى متأسفانه پس از مدتى يعنى در ماه مى 1968 م بيمارى او دوباره شدت يافت و در بيمارستان گنگارام بسترى شد . نواب مظفر عليخان قزلباش با توجه خاص به معالجهء او پرداخت ، و فرزندان او هم از هيچ كوششى مضايقه نكردند ، اما چون عمرش به سر آمده بود ، در 5 محرم 1388 ه ق / 5 آوريل 1968 م چشم از جهان بربست . بزرگان شيعه و سنى و عموم مردم در مجالس سوك او شركت كردند .