برخوردار بود . وفات او حدود سال 1290 ه ق در پنجاه‌سالگى اتّفاق افتاد . آقاى بارهوى 1310 ه ق / 1893 م 1394 ه ق / 1974 م مولانا آقاى بارهوى سيد زاهد حسين بن مولانا سيد ذاكر حسين بن سيد گوهر على زيدى بارهوى در 6 ذيقعدهء 1310 ه ق در پهرسر ، ايالت بهرت‌پور متولد شد . پهرسر مسكن و قصبهء ملكى سادات جعفرى بود . مولانا ذاكر حسين رهبر حركت دينى آن قصبه به شمار مىآمد ( ر . ك : ذاكر حسين ) . مولانا زاهد حسين تحت تعليم و تربيت پدر بزرگوار و عالم خود رشد يافت و تا درجهء علمى پدر پيش رفت . وى به سبب علاقه‌اى كه به حديث داشت كتاب « الكافى » را از حفظ بود ، چرا كه به سيره و شرح احوال و احاديث محمّد صلّى اللّه عليه و آله و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله بسيار علاقه داشت . آقاى بارهوى در امور سپاهيگرى ، اسب‌سوارى و شمشيرزنى مهارت داشت و بسيار دلير و جسور بود و اجسام بسيار سنگين را از جا بلند مىكرد و از طريق تجارت و كشاورزى با تحمّل زحمات فراوان به تأمين معاش مىپرداخت و در ضمن با سخنرانيهاى خود به تبليغ دين و تربيت عموم مىكوشيد و چون معتقد به اجراى احكام الهى بود مردم را بدون هيچ‌گونه چشمداشتى با مسايل دين آشنا ساخت . فردى پرهيزگار و قانع بود به طورى كه با يك دست لباس قناعت مىكرد و زندگى ساده‌اى داشت و از گوشتى كه ذبح اسلامى شده بود استفاده مىكرد و از شهرت و تظاهر دورى مىجست ، در عين تواضع بسيار صريح اللهجه و حق‌گو بود و از بازگو كردن حق هيچ‌گاه ابا و پروايى نداشت و در راه اسلام تا حد ايثار و از خودگذشتگى پيش مىرفت . در قضيهء انهدام جنّة البقيع كفن پوشيده و شمشير به دست گرفت و به تمام قصبات و روستاها سفر كرد تا مردم را براى تعمير اين محل مقدس آماده سازد . در تظاهرات لكنهو احساسات دينى خود را بشدّت نشان داد به طورى كه مردم شگفت‌زده شدند و در زندان از خوردن غذاى هندوان سرباز زد و براى مسلمانان آشپز مسلمان تقاضا كرد . در مجالس حسينى به سخنرانيهاى هيجان‌انگيز پرداخت و در تأسيس پاكستان و نهضت آن ايثارگرانه شركت كرد و در مقابل حملات هندوان به منظور حفاظت از جان مسلمانان به دفاع پرداخت و خانهء خودش را از دست داد . او يك طبيب ماهر بود كه در مناطق بهرتپور ، اجمير ، آگره ، لكنهو و لاهور مردم را معالجه مىكرد و از امراض مختلف نجات مىداد به همين مناسبت علاوه بر مسلمانان ، هندوان نيز به او گرايش پيدا كردند .