ولادت و تربيت او در لكنهو انجام يافت و در نزد علما و شيوخ شيعه و سنى درس خواند و همچنين در محضر مولانا كمال الدّين و مولانا حبيب حيدر فقه ، عقايد ، منطق ، فلسفه ، اصول و ادب را فرا گرفت . در فقه و اصول از علماى شيعه و سنى به دريافت اجازه نايل آمد . در ميان اجازه‌دهندگان علماى سنى مىتوان افراد ذيل را نام برد : شيخ حسين بن محسن سبعى ، حسن الزمان تركمانى ، عبد المجيد خان ؛ ابو البركات القسطى ، عبد الحق محدث دهلوى . از ميان علماى شيعه كسانى كه به او اجازهء روايت داده بودند عبارت بودند از : علامه نورى ، مولانا حسين و صدر المحققين مولانا ناصر حسين و سيد باقر . وى در سال 1908 م به سمت استاد عقايد شيعه و فلسفهء دين در دانشگاه علىگره منصوب شد ، مقالات عربى او در مصر و بيروت به چاپ مىرسيد . در ادبيات عرب و نيز زبان‌شناسى و علوم جديد و قديم و همچنين زبان انگليسى اطلاعات وسيعى داشت و از اركان انجمن تاريخ دانشگاه پنجاب و از ممتحنين دانشگاههاى متعدد به شمار مىرفت . سرانجام در سال 1934 م در بسوان ، بلوك سيتاپور ( يوپى ، هند ) درگذشت . فرزندش پادشاه حسين كه مفسر قرآن مجيد به زبان انگليسى بود جانشين او شد . تصانيف او عبارتند از : الاستشعار فيما سنح لى من الفلسفة الالهية من نوادر الافكار ؛ قصيدهء لامية مع الشرح ( چاپى ) ؛ مقدمة النور ؛ اليمّ العجاج فى اسانيد السراج ؛ كتاب تبيان ؛ . . . فى معجزات الخواص ؛ عراد الهنود ؛ الانسان الاول ؛ شرح اجناس الجناس ( ناتمام ) ؛ حواشى اجناس ( چاپى ) ؛ كتاب الزائر ؛ كتاب دليل الضارب ؛ كتاب الحق المبعثر ؛ كتاب المبعثر ؛ كتاب الكشف ؛ عبرات العين ؛ اكمال السند ؛ الافتخار ؛ كتاب الاعتذار عما يتعامل من رسوم العزا فى تلك الامصار ، چاپ علىگره 1326 ه ق ( اين كتاب نزد من موجود است ) ؛ تحفة الدهر ؛ اعلام الورى ؛ نقد الآثار ؛ طلوع الصباح ؛ مذهب عقل ( اردو ) ؛ قصيدة اللامية الهند ؛ قصائد عربيه سبيكة اللجين فى مناقب مولانا ناصر حسين ؛ شرح قصيدهء واليه جناب مفتى . فرج اللّه شوشترى 1085 ه ق / 1674 م ملا فرج اللّه شوشترى فردى عالم ، فاضل ، اديب و در حيدرآباد شاعرى با وقار به شمار مىرفت و در محافل و انجمنهاى علمى مورد احترام بود و مردم او را دوست مىداشتند .