1907 م در ساعت هفت صبح در پتياله درگذشت و در همان جا تجهيز و تكفين شد و بعد از برگزارى نماز در سامانه به خاك سپرده شد . تصانيف او عبارتند از : رسالهء تكرار الصلاة على الميت ؛ رسالهء نماز جمعه ؛ رساله‌اى در تحقيق كنيت سيده امّ ابيها . فرزندان او عبارتند از : محمّد مهدى كه بعد از سال 1948 م درگذشت و بعد از خود سيد نجم المرتضى ، فضل المصطفى و سيد محمد حسن را به‌جا گذاشت . آنان در پاكستان در مندى بهاء الدّين بلوك گجرات زندگى مىكنند . عنايت على سهارن‌پورى 1280 ه ق / 1863 م مولانا عنايت على فردى عالم و فاضل بود . وى در سهارن‌پور در محلهء يادگار منزل داشت و يكى از شاگردان حكيم كاظم حسين ، كهتوره ميران‌پور مظفرنگر به شمار مىرفت . مرحوم مولوى سيد حسن على ، بزرگ قوم سهارن‌پور از مداحان او بود . حدود شصت و هفت سال زندگى كرد و در سال 1280 ه ق درگذشت . عنايت اللّه شيرازى 988 ه ق / 1580 م مولانا عنايت اللّه شيرازى معروف به نواب افضل خان است كه در سياست و علم به درجهء كمال رسيده و شاگرد خاص ملا فتح اللّه شيرازى بود ، از شيراز به بيجاپور آمد و با آمدن او در بيجاپور محفل ادبى رونق گرفت . طلاب براى كسب علم گروه گروه به آنجا مىآمدند و درس وى تا اقصى نقاط شهرت پيدا كرده بود . على عادل شاه از منزلت علمى و شخصيت او تحت تأثير قرار گرفت ، چرا كه مراتب علمى او روز بروز بالاتر مىرفت ، سرانجام به مقام نيابت رسيد و به لقبت نواب افضل خان معروف گشت . وى به عمران و مرمت مساجد پرداخت و به ساختن مدارس مبادرت ورزيد و تعليم و تربيت را رواج داد و طالبان علم را از نقاط دور به‌سوى خود جذب كرد . همچنان‌كه فتح اللّه شيرازى ، سيد طرابلسى ، سيد عزيز الدّين و فضل اللّه يزدى در همان زمان به دكن آمدند . مولانا عنايت اللّه فردى بسيار سخاوتمند و فاضل و سياستمدار و سردارى دلير بود . او در زمان ابراهيم عادل خان براثر دسيسهء حاسدان در سال 988 ه ق به قتل رسيد .