قزوينى و شيخ مازندرانى كسب فيض كرد و در فقه و اصول به درجهء استادى رسيد . وى در 9 شوّال 1310 ه ق وفات يافت ( بىبها ) اما در تكملهء نجوم السماء تاريخ وفاتش اواخر رمضان 1311 ه ق نوشته شده است . تأليفات او عبارتند از : تذكرة الانسان ، ادعيه ؛ ادويه حافظه ( فارسى ) ؛ صيحة الميتة فى النهى عن الغيبة ( فارسى ) ؛ قسطاس مستقيم ، مناظره ؛ دليل العصاة على سبيل النجاة در توبه ( عربى ) ؛ ذخاير در احكام كباير ( فارسى ، چاپى ) ؛ خمسهء متحيّره ، رد قول مولوى سلامة اللّه در سورهء قدر ؛ زهرهء مشرقه ؛ شرح خطبه مونقه ( فارسى ، چاپى ) ؛ بياض حسينى منتخب اشعار فارسى و عربى ؛ تعليقات بر شرح باب حادى عشر ؛ تعليقات بر شرح ملا جامى ( عربى ) ؛ تذكرة متعلمين ( عربى ) ؛ تحقيق علوى در تصديق نووى ؛ نسيم سحر ( اردو ، نظم ) ؛ اساليب الادبية فى المكاتيب العربية ( عربى ) ؛ لسان الصادقين فى شرح الاربعين ؛ افحام الخصوم ؛ انحدار السبيل فى تحقيق نصف الليل . او دو فرزند به نامهاى : مولوى محمد يعقوب و مولوى محمد ابراهيم از خود بجاى گذاشت . على حسين لكنهوى ، زين العابدين 1264 ه ق / 1847 م مولانا سيد على حسين بن سيد العلماء سيد حسين در لكنهو متولد شد و در محضر پدرش به آموختن فقه ، اصول ، تفسير ، حديث و عقايد پرداخت و علوم دين را كسب كرد ، آنگاه علم طب را در نزد اطبّاى بزرگ فراگرفت . مرحوم واجد على شاه به او لقب زين العلماء عضد الدّين داد . مولانا در سال 1264 ه ق درگذشت و مرحوم ميرزا دبير مادّهء تاريخ وفات او را در بيت زير خلاصه كرد . مرگ فرزند على ، واقعهء اكبر بود * رفت از مرگ على 7 راحت و آرام حسين على حسين امروهوى 1317 ه ق / 1899 م مولانا سيد على حسين بن سيد محمّد على از اهالى محلهء « نوگيان امروهه » و سرپرست آن محل و يكى از زمين‌داران و متمولين به شمار مىآمد كه از پرداخت ماليات معاف بود . مزار جد امجد وى سيد شاه نصير الدّين غزى هنوز هم باقى است . مولانا على حسين در امروهه به دنيا آمد . بعد از تحصيلات ابتدايى به لكنهو رفت و در محضر سيد العلماء مولانا سيد حسين درس