خواند . بعد از تحصيل علوم معقول و منقول ، در زادگاه خود درس مىداد و شاگردان زيادى در درس او شركت داشتند . در اواخر عمر بينايى خود را از دست داده بود ، بنابراين مولوى احمد حسن كتابها را براى او مىخواند ، علاوه بر تدريس طلاب ، امامت جمعه و جماعت را نيز برعهده داشت و به بيماران رسيدگى مىكرد و با دعايى كه بر نان و نمك مىخواند بيمار شفا مىيافت . نظر به اينكه در محضر علماى اهل سنت مانند مولوى تراب على ، مولوى محمد حسين ، مولوى واجد على و مولوى فضل على كتابهايى همچون تفسير بيضاوى و مسلم الثبوت را به پايان رسانده بود ، از آنان اجازه‌نامه‌هايى دريافت كرد . مولانا در سال 1317 ه ق در زادگاه خود درگذشت و در گورستان خانوادگى خود به خاك سپرده شد . از فرزندان او مىتوان سيد ابو الحسن و سيد محمد ابراهيم را نام برد . على حسين ابراهيم‌آبادى ( مجتهد ) 1240 ه ق / 1824 م 1319 ه ق / 1901 م مولانا سيد على حسين در ابراهيم‌آباد بلوك بنكى ( هند ) متولد شد . بعد از تحصيلات ابتدايى در محضر ممتاز العلماء مولانا سيد ابراهيم و قائمة الدّين مولانا محمد على و مولانا سيد احمد على محمدآبادى و مولانا حامد حسين درس خواند و پس از مدتى به عراق رفت و از سوى علماى بزرگ از جمله ملا ابو القاسم حايرى لاهورى و مولانا سيد باقر نيز اجازاتى دريافت كرد . وى جثه‌اى كوچك و جسمى ضعيف داشت ، بااين‌همه در عبادت و انجام فرائض و نوافل مىكوشيد . حدود چهل سال در كهجوه سكونت داشت و با تعليمات خود اهالى آنجا را با مسايل دينى آشنا و پايبند نوافل و تهجد مىكرد . تاج العلماء على محمد او را خواست و در مسجد نواب سيد لطف عليخان در پتنه قائم‌مقام خود ساخت . مولانا على حسين در ماه رجب 1319 ه ق درگذشت و در زادگاه خود مدفون گشت . كتاب رمى الجمرات جواب آيات بينات از آثار اوست .