بر مردم عرب ، ايرانيان نيز همكارى كردند ، اوايل قرن دوم هجرى بود كه حكومت بنى اميه برچيده شد و اين شعر به گوش مردم رسيد : ان كان حب آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله رفضا * فليشهد الثقلان انّى رافضوا « اگر محبت و دوستى با آل محمّد رفض است ، پس ثقلين گواه باشند كه من رافضى هستم » . يكى از شعارهايى كه در بين مردم عليه بنى اميه رايج شده بود ، اين بود : « آنها امام حسين عليه السّلام را شهيد كردند ، ما انتقام خواهيم گرفت » شعار دوم از اين قرار بود : « حق با على عليه السّلام است ، اولاد او امام و صاحب خلافت هستند » . امام زين العابدين ، امام محمّد باقر و امام جعفر صادق عليه السّلام در جريان اين نهضت قرار داشتند . مردم به طرف آنان روى آوردند و آنها نيز با در نظر گرفتن اوضاع و احوال ، از طريق آرامش به تعليمات اسلام و اصلاح مردم پرداختند . سادات ديگر به خواسته‌هاى جوانان پرشور پاسخ مىدادند ، چرا كه آنان سرشار از احساسات بودند و خون بزرگان را محترم مىشمردند و خواستار ملك و ملت و رهبرى بودند . به همين ترتيب رهبران نيز فرصت را به منظور پيشرفت هدفهاى خودشان مغتنم شمردند از جمله ابراهيم بن محمّد بن على بن عبد اللّه بن عباس قيام كرد و عبد الرحمن بن محمّد ، يعنى ابو مسلم خراسانى به قصد حمايت او به مناطق مختلف به سفر پرداخت . ابو مسلم مىگفت : « امام برحق بعد از على عليه السّلام ، محمّد حنفيه و پس از او فرزندش ابو هاشم است . ابو هاشم بعد از خود محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس را به عنوان پيشوا نامزد كرد و به مردم گفت كه بايد از او اطاعت كنيد » . چرا ابو مسلم اين روش را اتخاذ كرد ؟ شايد به سبب اين بود كه وى در مقابل سياست امام زين العابدين عليه السّلام و امام محمّد باقر عليه السّلام در جستجوى رهبر ديگرى بود . او فكر كرد كه چرا بايد براى تعيين رهبر از ميان فرزندان على عليه السّلام به حسن و حسين عليهما السّلام اكتفا كند و به دنبال شخصيت جديدى نرود . نيز انديشيد كه محمّد و پسرانش ابراهيم عباسى اين برترى را دارند كه خواهان سلطنت هستند . فرزندان عباس و بنى هاشم نيز با آنها شركت خواهند كرد و براى راضى كردن مردم نيز به محمّد حنفيه ، يكى از فرزندان على عليه السّلام و اولادش تمسك خواهند جست . ابو مسلم براى اين منظور سفرهاى زيادى كرد و اين نهضت را در عراق ، ايران و شام تقويت بخشيد . علاوه بر اين همراه با آنان النفس الزكية محمّد بن عبد اللّه حسنى ، ابراهيم قتيل اخمرى پسرش و عبد اللّه بن معاويه نوهء عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب نيز قيام كرد ( فخرى ) . انگيزهء حمايت از اهل بيت آن‌قدر شديد بود كه حكومت بنى اميه را زير و رو كرد . بعد از سقوط