حكومت بنى اميه همان اتفاق افتاد كه امام جعفر صادق عليه السّلام هميشه به آن اشاره مىكرد يعنى حكومت به جاى اينكه به نفس الزكية محمّد بن عبد اللّه برسد به سفاح رسيد و در سال 132 ه ق / 749 م حكومت بنى عباس تأسيس شد . ابتدا سفاح و بعد از او منصور همان سياست را دنبال كردند كه بنى اميه در پيش گرفته بودند يعنى از بين بردن على عليه السّلام و فرزندان او . يكى از نوادگان امام حسن عليه السّلام به منصور گفت : اى خليفه ! آماده‌ام كه مرا دستگير كنيد ، منصور پرسيد چرا ؟ گفت : من بعد از زندانى شدن بستگانم حاضر نيستم روى دنيا را ببينم . همين‌طور منصور ، ديباج الاصغر محمّد بن ابراهيم حسنى را پيش خود احضار كرد و بعد از سؤال و جواب فرمان داد كه اين سيّد را زنده به گور كنيد . از زمان امام زين العابدين عليه السّلام تا امام موسى كاظم عليه السّلام هيچ‌كدام از امامان در هيچ نهضتى شركت نداشتند ، امّا با تبليغات آرام خود ، توأم با اخلاق پاكيزه مردم را به‌سوى خود جلب كردند . آنان اسلام ناب را بين مردم تبليغ مىكردند و احكام رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را به مردم مىرساندند . حكومتها ، با وجود داشتن قدرت و نفوذ نتوانستند شيعيان را از بين ببرند . مأمون ابتدا به ولايتعهدى امام رضا عليه السّلام تن در داد ، ولى سپس به‌طور مخفى آن حضرت را مسموم كرد . سادات و شيعيان با تلاش فراوان به جاى اينكه احساس ضعف كنند از مدينه به يمن ، حبشه ، مصر ، شام ، خراسان ، تركيه ، هند ، سند ، كشمير و دكن رفتند و در طبرستان و بغداد و مصر موفق به تشكيل حكومت شدند . حكومت اولاد على عليه السّلام در مصر از حكومتهاى عظيم دنيا به شمار مىرفت . حسين بن على بن حسن مثنى در سال 169 ه ق / 786 م در مكهء مكرمه با بنى عباس به جنگ پرداخت و در فخ ( نزديك مكه ) به شهادت رسيد ، اما از نزديكان او ادريس بن عبد اللّه بن حسن جان خود را نجات داد و به مصر و ازآنجا به مغرب ( مراكش ) رفت و مردم قبيلهء بربر او را به عنوان امام پذيرفتند . اين همان ادريس بود كه خاندان وى در آفريقا موجبات پيشرفت اسلام را فراهم آوردند ، از اين خاندان ، معزّ الدّين اللّه الفاطمى ، مصر را در سال 358 ه ق / 358 م فتح كرد . خاندان فاطمى به سبب داشتن عقيدهء خاص به امامت و محبّت به على عليه السّلام و اولاد او به تبليغ پرداختند . حكومت آنها تا مصر ، اندلس ، شام و خليج فارس وسعت يافت . سپس گروهى خرابكار عرب به نام قرامطه « 1 » از حجاز تا سند را تحت تصرف و نفوذ خود درآوردند و تا مدتى در مولتان حكومت

--> ( 1 ) - شعبه‌اى است از اسماعيليه ( معين ) م .