نفيسه بنت امير المؤمنين مكنات بام كلثوم مادرش ام سعيد است كثير بن عباس بن عبد المطلب او را بنكاح خود درآورد ابو الحسن عمرى گويد عبد اللّه الاصغر بن عقيل بن ابى طالب او را نكاح كرد . نورجهان بيگم از بانوان حرم‌سراى جهانگير شاه ابن اكبر پادشاه از سلاطين هند بوده طبع خوش و شيرين داشته و بعضى اشعار او همان دقت و نازكى شعراى هند را دارا بوده از آن جمله است شعرى كه در مدح شوهر خود گفته و اظهار محبت او را كرده مىگويد ترانه تكمهء لعل است بر لباس حرير * شده است قطرهء خون منت گريبانگير و لها ايضا نام تو بردم زدم آتش بجان خويش * در آتشم چه شمع ز دست زبان خويش گويند ابتدا مردى بنام شيرافكن او را تزويج كرد و خود به اين مناسبت گفته نورجهان گرچه باسم زن است * در صف مردان زن شيرافكن است بعد از شيرافكن در حرم پادشاه راه يافته و در سلك بانوان منسلك گشته در هر حال ابيات ذيل از او است بقتل چون منى گر خاطرت خوشنود مىگردد * بجان منت ولى تيغ تو خون‌آلود مىگردد و لها ايضا واى بر شاعران ناديده * غلطى را بخوش پسنديده سرو را قد يار مىگويند * ماه را روى او بسنجيده ماه جرمى است با تمام غبار * سرو چوبى است ناتراشيده و لها ايضا گشاد غنچه اگر از نسيم گلزار است * كليد قفل دل ما تبسم يار است