اختصاص اسماء بصديقهء كبرى ( ع ) و حضور او در وصيت و غسل آنچه راجع به اين عنوان است در سابق مفصلا بيان شد كه هنگامى كه اسماء از حبشه آمد ليلا و نهارا براى فاطمه زهرا چون مادر مهربان بود و وصيتهاى صديقهء كبرى باسماء و ساختن اسماء عمارى براى سيده نساء و غير آن بجمله سبق ذكر يافت تحقيق در حضور اسماء و عدم حضور او در زفاف الزهراء ع كثيرى از ارباب حديث در خبر تزويج صديقهء كبرى فاطمه زهرا سلام اللّه عليها حضور اسماء را نوشته‌اند . از آن جمله محمد بن يوسف كنجى شافعى است در كفايت الطالب از ابن بطه عكبرى روايت كرده و مجلسى نيز در عاشر بحار روايت مىكند كه چون فاطمه را در حجله داخل نمودند رسول خدا فرمان داد كه زنها بيرون بروند زنها بسرعت متفرق گرديدند مگر اسماء بنت عميس كه بجاى خود ايستاد چون رسول خدا از حجره بيرون آمد نظرش بر اسماء افتاد فرمود مگر من نگفتم زنها خارج بشوند عرض كرد يا رسول اللّه من مخالفت فرمايش تو نكردم ولى هنگام وفات ام‌المؤمنين خديجهء كبرى حاضر حضرتش بودم ديدم سيلاب اشك از ديده‌اش مىبارد عرض كردم آيا گريه مىكنى با اينكه بهترين زنان عالميان و سيدهء نسوان و مادر مؤمنان مىباشى . فرمود اى اسماء گريه من براى دخترم فاطمه است چه آنكه زنان را در شب زفاف حاجت باشد بزنى مهربان كه او را از سرائر خود آگاه كند و به او استعانت جويد و دختر من حديثة السن است مىترسم كسى را در شب زفاف نداشته باشد كه او را مساعدت بنمايد . اسماء گويد من عرض كردم اى سيدهء من همانا من بر ذمت خود واجب مىشمارم