از امت تو در شفاعت فاطمه داخل بشوند كه تو و فاطمه راضى و خشنود بشويد . دوم در سورهء الم سجدة در آيهء 16 ( تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ) يعني شبها هنگامى كه همهء مردم در خواب خوشند از بستر خواب پهلو جدا نموده و بر پا براى عبادت ايستند و پروردگارشان را بخوانند و نماز كنند از روى بيم از عذاب آخرت و اميدوارى به ثواب و تفضلات الهي در آن عالم و از آنچه ما به آنها داده‌ايم از مال و ساير نعمتها به ديگران بخشش بنمايند . ( يص ) اين آيه در شب زفاف فاطمه نازل گرديد حضرت امير مىفرمايد در شب زفاف زمانى نگذشت كه فاطمهء زهرا برخواست و چراغ را خاموش كرد از شدت حيا و حجاب ، اسماء گفت چندان نور و ضياء از جمال عديم المثال آن دو بزرگوار تابنده و درخشنده بود كه خانه روشن و منور گرديد حضرت امير فرمود كه در دفعه اولى چون بر رخسارهء زهرا نظر انداختم هيبتى در دل من قرار گرفت كانه رسول خدا را ديدم و آن مخدره در حسن صورت و استقامت قامت و راه رفتن و سخن گفتن اشبه ناس به پدر بزرگوارش بود آنگاه اسماء گويد : حضرت امير از فاطمه اذن خواسته تا به جهت اداء شكر نعمت پروردگار به نماز و ذكر و دعا مشغول شود فاطمه زهرا اذن داد و خود نيز مشغول به نماز گرديد و از براى احياء آن شب آيهء مذكوره نازل گرديد . سوم - در سورهء ( الرحمن ) مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ بَيْنَهُما بَرْزَخٌ لا يَبْغِيانِ فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ ) بحرين فاطمهء زهراء و على مرتضى است فاطمه بحر نبوت و على بحر ولايت برزخ رسول خدا است لؤلؤ امام حسن است مرجان امام حسين است سلام اللّه عليهم . و مرج در لغت صحراى علف‌زار است و بمعني ارسل نيز آمده است يعنى رها كرد دو دريا را و در تفاسير وجوهى باختلاف در معني دو دريا به نظر رسيده است يكى آنكه مقصود از بحرين درياى شيرين و شور است كه يكديگر را ملاقات مىنمايد و مخلوط باهم نمىشوند ( هذا عذب فرات و هذا ملح اجاج ) و از غرائب تساوى سطحين دو دريا