شيخ يوسف بن احمد بن ابراهيم بن احمد ابن صالح بن احمد بن عصفور درازى بحرينى حائرى : ( 1107 - 1188 ق ) شيخ ، عالم ، عابد ، فاضل ، عامل ، محدث ، ورع ، كامل ، متبحر ، جليل ، متتبع ، ماهر ، نبيل ، مرجع الفقهاء الاعلام ، و فقيه اهل البيت ع ، عالم ربانى و فقيه بحرانى ، صاحب تصانيف رائقهء نافعهء جامعه . در سنهء 1107 در قريهء ماحوز يكى از بلاد بحرين متولد شده و در حجر جدش شيخ ابراهيم تربيت شد و شيخ ابراهيم با مرغوص و تجارت در لؤلؤ اشتغال داشت و مردى كريم و ديندار و خير و مهربان و مهمان‌دوست بود و هرچه به دستش مىآمد صرف مهمانها و ارحام خود مىنمود . معلمى براى شيخ يوسف در خانه آورده كه او را قرآن تعليم كند و او را كتابت تعليم نمود و خطش و خط پسرش شيخ احمد در نهايت جودت بوده و چون شيخ يوسف از معلم قرآن مستغنى شد نزد والد خود مشغول خواندن درس شده در اين هنگام فتنهء خوارج در بحرين روى داد و اكثر مردم حتى اكابر به قطيف و اقطار بلاد متوارى شدند از جمله شيخ احمد والد شيخ يوسف در اين فتنه با عيال خود به قطيف فرار كرد ولى شيخ يوسف را در بحرين براى حفظ كتب خود از دستبرد خوارج گذاشت وى جملهء از كتب را جمع كرده نزد پدر خود به قطيف فرستاد و در اين فتنه شيخ يوسف چند سالى از درس باز ماند تا آنكه نزد پدر خود به قطيف رفت ولى پدرش به علت كثرت عائله در مضيقه افتاده تصميم داشت به بحرين معاودت نمايد .