اقول النار حين توقف العرض * ذرية لا تقربى الرجلا ذرية لا تقربيه ان له * خبلا بحبل الوصى متصلا اسقيك من بارد على ظماء * تخاله فى الحلاوة العسلا جناب شيخ از راه مسكن به قريهء « جبع » به جيم مفتوحه و باى موحده و عين مهمله كه از قريه‌هاى جبل عامل - به عين مهمله و ميم مكسوره - است نسبت دارد . سيد على خان مدنى در كتاب سلافة العصر آورده كه : « ولادت شيخ بهاء الدّين مذكور در بلدهء بعلبك روز چهارشنبه هفدهم ماه ذىالحجه در سال نهصد و پنجاه و سه هجرى بود و همراه والد ماجد خود در صغر سن به‌سوى ديار عجم آمد و در آنجا نشو و نما يافت و به خدمت والد ماجد خود و ديگر علماى عصر خود تحصيل علوم نمود تا آنكه به مرتبهء كمال علم و غايت فضل رسيده به منصب « شيخ الاسلامى » در عجم ممتاز گشت . بعد از آن به‌سوى درويشى و سياحت رغبت نمود و ترك اموال و مناصب كرد و مسافرت را بر اقامت اختيار فرمود . پس به حج بيت الله الحرام و زيارت حضرت رسول انام و ائمهء اهل بيت كرام - عليهم آلاف الصلاة و السلام - مشرف گرديد . بعد از آن تا مدت سى سال در سياحت و مسافرت بسر برد و به خدمت بسيارى از اهل فضل و كمال رسيده از فيض صحبت ايشان بهرهء وافى برداشته به‌سوى ديار عجم مراجعت نمود و هم در آنجا رحل اقامت انداخت و باران فيض علم و فضل او بر آن ديار باريد . پس متوجه تأليف و تصنيف شد و علماى اعصار به‌سوى او رجوع نمودند و اسماع و ابصار ايشان بر اذعان فضل و كمال او متفق شدند و به ميامن ذات بابركات او عهد دولت سلطان عجم ، شاه‌عباس صفوى در ابتسام « 1 » درآمد و به شعاع راى بيضا ضياى او ساحت مملكتش منور گشت . سلطان مذكور در سفر و حضر ، مفارقت او گوارا نداشت و نوعى عدول از جناب او جايز نمىپنداشت . و يتيمان و بيوه‌زنان و حاجتمندان بسيار از اطراف بلاد به‌سوى آن مملكت التجا مىآوردند و به جهت توجه و غوررسى شيخ پرورش مىيافتند و او متكفل حال ايشان مىبود و از نزد خود توسعهء كفاف ايشان مىفرمود ، و بااين‌همه متمسك به عروةالوثقاى ورع و تقوا بود و آخرت را بر دنيا در جميع امور مقدم داشت و بار ديگر راغب غربت و مسافرت بود و هميشه از سلطان رخصت سياحت مىخواست ، لكن نتوانست رفت تا آنكه منزل عمرش به آخر رسيد و از اين دار فانى به بهشت جاودانى رحلت فرمود » . آخوند ملا محمد تقى مجلسى - رحمه الله - بعد ذكر منام در آخر كتاب روضة المتقين كه شرح رجال من لا يحضره الفقيه است فرموده : وفاتش در ماه شوال سنهء يك‌هزار و سى هجرى در بلدهء اصفهان واقع شد و از آنجا او را به‌سوى مشهد مقدس نقل كردند و در خانه‌اش كه پهلوى روضهء مقدسهء حضرت امام رضا - عليه السلام - است دفن كردند و مردم در آنجا به زيارت او مشرف مىشوند . مدت

--> ( 1 ) . ابتسام - تبسم ، لبخند .